Something Sweet หวานกว่านี้..มีอีกมั้ย?
posted on 22 Aug 2008 16:39 by fairy-yunjae in end-in-part-tales
Title : :: + :: + :: Something Sweet หวานกว่านี้..มีอีกมั้ย? :: + :: + ::
Quote : ไม่แต่งงานก็แค่ฉุดไป...ง่ายนิดเดียว!
Note : ............(ไม่มีหรอกค่ะ.....ใส่ไปงั้น ^o^)..........
- - - - - / - - - - - / - - - - - / - - - - - / - - - - - / - - - - - /
“เย้!.......คัมปาย~~~........เอิ๊ก......ชนแก้วครับคุณมุราซากิ ชนแก้วกาน~~......>/////<........”
เสียงยานคาง หากแต่ดังพอที่จะทำให้คนทั้งบาร์หันมามองที่โต๊ะของคนสวยแต่พอเมาแล้วออกท่าทางจนเกินงามอย่างคิม แจจุงได้ไม่ยาก แต่ร่างบางยังไม่รู้ตัว นั่งชนแก้วร้อง ‘คัมปายๆ’ อยู่นั่นเอง
“เอ่อ......จะดีเหรอครับ?? == ที่ปล่อยให้คุณแจจุงแกเมาอย่างนั้น???......”
เสียงเอ่ยถามของประธานบริษัทร่วมหุ้นที่เพิ่งทำสัญญากับแจจุงไปอย่างเครือ ‘ชเว’ เอ่ยถามชางมิน เลขาส่วนตัวของแจจุง แต่ชางมินก็แค่จับแว่นตาตัวเองขยับเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงดังฟังชัด
“คุณแจจุงเป็นคนชอบดื่มครับ....และไม่ว่าใครจะมาห้ามก็ไม่ฟังด้วย เพราะฉะนั้น.....ปล่อยแกไปเถอะครับ....ดูท่า..ทางคุณมุราซากิของคุณก็จะเมาไม่แพ้กันนะครับ...”
ชางมินว่า อดไม่ได้ที่จะมองเจ้าของเครืออย่างซีวอนด้วยสายตาไม่ถูกใจนัก เพราะเหมือนกับซีวอนมาว่าเจ้านายของเค้า
“อ่ะ.....อ่อ.....ขอโทษทีนะครับ ^^” งั้นเด๋วผมคงต้องไป ดูคนของผมหน่อย.....”
ซีวอนเดินตรงไปลากคนที่ชื่อ ‘มุราซากิ’ ออกมาให้ห่างจากแจจุง เพราะดูท่าสองคนนี้จะพากันเมาได้ที่แล้ว แถมยังไปทำท่าหลีสาวๆจนเค้าเดินหนีกันหมดอีกต่างหาก แจจุงน่ะไม่เท่าไหร่ แต่ตาแก่อ้วนๆอย่างคุณมุราซากิเนี่ย เห็นทีจะไม่ไหว
“คุณมุราซากิครับ....กลับบ้านเถอะครับ ป่านนี้ภรรยาคุณคงเป็นห่วง.......” ซีวอนเอ่ย ก่อนจะลากมุราซากิออกมา ส่วนแจจุงก็ยังเมาไม่รู้เรื่องอยู่นั่นเอง
“ยังไงผมขอตัวนะครับคุณชางมิน......^^”.......ไว้เจอกันใหม่นะครับ.......”
ซีวอนเอ่ยด้วยท่าทีและสายตาลึกซึ้ง ที่ทำเอาชางมินต้องเบ้หน้าหนี .....หนอย......คิดจะจีบคนอย่างชิม ชางมินเร็วไป 10 ปีเหอะ......ไอ้หล่อ!!......
“ฮัลโล๋~~.....อ้าว.....อึนเฮเหรอจ๊า?? อ๋อ.....พี่ทำงานอยู่ อื้อ!!....ปล้าว.....ไม่ได้เมาสักนิด โธ่ที่ร้าก~~.....แจจุงร้ากอึนเฮคนเดียวนะจ๊า จะปายมีครายได้ยังงาย??......จ้า.......รักนะจุ๊บๆ.......”
ชางมินนั่งมองแจจุงคุยโทรศัพท์กับแฟนสาวอย่างใจเย็น ส่ายหน้าออกมาอย่างระอา ใบหน้าที่เคยดูคมเข้ม แต่บัดนี้กลับดีน้ำมีนวลขึ้นภายในแว่นตาคู่สวยบอกว่าไม่พอใจเจ้านายนัก
.....แหม......พ่อรูปหล่อ.......พ่อเพลย์บอย......โทร.เข้ากี่คนก็บอกว่าทำงานๆ......ไม่ว่าใครก็บอกว่ารักไปทั่ว......เสียงเมาๆยังงั้น อีบ้าคนไหนมันเชื่อก็โง่แล้ว......
“.......อ่ะฮ้า~~........อึนเฮเชื่อพี่ใช่ม้า?? น่าร้าก...ที่ซู้ด~~.......^o^”
แจจุงเอ่ยเสียงดีใจ แต่ทำเอาชางมินต้องแอบหน้า .....ยัยบ้า!!......โง่ขนาดหนัก!!.....>O<.....
แต่ชางมินก็ยอมรับว่าถ้าเค้าเป็นหญิงสาวคนนั้นก็คงต้องบอกว่าเชื่อ เพราะแจจุงน่ะ...ขัดใจได้ที่ไหน..พ่อฟันแล้วทิ้งมันซะทุกราย....อดทนเก่งก็คบกันยืด....ทนไม่ได้ก็ไม่ต้องทน.....อารมณ์เพลย์บอยรักสนุกดีๆนี่เอง....
........หน้าเสียดายหน้าตาสวยๆของแจจุงที่พ่อแม่ให้มาเป็นบ้า!!.....ถ้าเป็นชางมินคงเอาไปล่อผู้ชายสักคนสองคนมากกว่าจะมามั่วผู้หญิงแบบนี้.....; p......
“บอสฮะ....บอสจะกลับบ้านได้รึยัง?? ถ้าไม่กลับผมจะทิ้งบอสไว้ที่นี่จริงๆนะ!.......”
ชางมินเอ่ยถามหลังจากเห็นแจจุงวางหูโทรศัพท์ เค้าพยายามชวนแจจุงกลับเป็นรอบที่ห้า แต่คนร่างเพรียวก็บอกเพียงว่าเดี๋ยวๆ ......เดี๋ยวมาสองชั่วโมงแล้วนะ!!.....
“ชางมิน~......บอสไม่ได้โง่จนหลงทางหรอกน่า ถึงจะเมาก็มีสติอยู่ครบ! เอาหัวเป็นประกันเลย เพราะฉะนั้น....กลับบ้านไปก่อนก็ได้นะจ๊า.....คนสวย~.......^^”
แจจุงเอ่ยอย่างไม่มีสติ มือไม้เปะปะประกอบท่าทางให้วุ่นวายไปหมด แถมเรียกชาวบ้านเค้าว่าคนสวยอย่างลืมดูตัวเอง ชางมินส่ายหน้าระอา ก่อนจะบ่นพึมพำๆ แล้วก็ส่ายหน้าเดินหนีออกไป อดไม่ได้ที่จะหันมาเอ่ยกับแจจุงที่อยู่ไกลลิบๆก่อนไป....
“...คอยดูนะ......ถูกไอ้หนุ่มที่ไหนจับไปปล้ำจะไม่สนใจเลยด้วย!!......>_<”
หลังจากชางมินเดินออกไปได้ไม่นาน ก็ปรากฏร่างสูงเพรียวของใครบางคนขึ้นที่หน้าบาร์หรู ร่างสูงที่สวมแว่นตาสีน้ำตาลอ่อน มาพร้อมกับใบหน้าเรียวเล็กรับกับเส้นผมสีสว่างที่ถูกจัดเข้าทรงอย่างเหมาะเจาะ เสื้อสูทสีเทาหม่นๆที่ถูกดึงแขนขึ้นมาอยู่ที่ข้อพับ ทำให้รู้สึกถึงนิสัยสบายๆของเจ้าตัว กางเกงผ้าลื่นสีไม่ต่างจากสูทตัวนอกนัก กรอมเท้าที่สวมรองเท้าหนังสีดำขลับพอดิบพอดี
ราวกับรับรู้ถึงการมาของบุคคลที่เป็นหัวข้อสนทนาของนักข่าวไม่เว้นแต่วัน หลายคนที่แดนซ์มันส์ๆถึงกับพากันหลีกทางให้นักร้องนักแสดงชื่อดัง ‘จุง ยุนโฮ’
“คุณจุง.......ไม่ทราบว่าวันนี้จะนั่งที่ห้องวีไอพีมั้ยครับ??.......”
บริกรหนุ่มเดินตรงเข้ามายุนโฮอย่างนอบน้อม เอ่ยถามอย่างรู้หน้าที่ ยุนโฮจิ๊ปากเบาๆ ก่อนจะส่ายหน้า แล้วก็โบกมือไล่ให้บริกรคนนั้นอย่างรำคาญเต็มที ร่างสูงมุ่งตรงไปยังที่ประจำของเค้า ที่ที่เค้าจะนั่งดูวิวทิวทัศน์สวยๆกระโปรงบานๆจนเห็นไปถึงไหนต่อไหนได้อย่างสบายๆ......^^
“เอ๊ะ!!!.......นี่มันที่ประจำของฉันไม่ใช่เหรอ?? นี่นายปล่อยให้ใครมานั่งก่อนฉันเนี่ย??......”
เสียงหงุดหงิดอย่างคนไม่สบอารมณ์ของยุนโฮ เมื่อมาถึงโต๊ะประจำที่มีขวดเหล้าวางเกลื่อน ทำเอาพนักวานเสิร์ฟวิ่งกันให้วุ่น ก่อนจะมาเก็บกวาดที่ให้ยุนโฮโดยไม่ต้องตอบคำถามใดๆทั้งสิ้น เพราะไม่ว่าเจ้าของที่คนเดิมจะเป็นใคร เค้าคนนั้นก็ไม่มีสิทธิ์แย่งโต๊ะตัวนี้อีกแล้ว
ทำเอายุนโฮอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย .....ขอบอกไว้ก่อนว่าความอดทนของจุง ยุนโฮมีขีดจำกัดนะเฟ้ย!!.....
“นี่นาย!!......ไอ้ที่ตรงเนี๊ยะ~~......เอิ๊ก......ที่ช้านนะเว้ย!!~.......”
ยังไม่ทันที่ยุนโฮจะทิ้งตัวลงนั่ง เสียงเมาๆของใครบางคนก็ดังขึ้นด้านหลัง ยุนโฮกัดฟันกรอดอย่างอดรนทนไม่ไหว ทำเอาพนักงานที่เห็นสีหน้าถึงกับกลืนน้ำลายกันเป็นแถบๆ ร่างสูงหันขวับไปหาคนข้างหลังอย่างรวดเร็ว ก่อนจะคว้าคอเสื้อของคนเมามาแทบจะติดจมูก
“เฮ้ย!!....จะหาเรื่องใครก็ระวังหน่อย!!! เดี๋ยวพ่อก็......O_O........”
ยุนโฮหันไปหลังไปเอ่ยเสียงแข็ง แต่ทันทีที่เห็นร่างตรงหน้าเต็มตา สติก็แทบจะดับวูบ พูดอะไรไม่ออกไปดื้อๆ .....พระเจ้า..คนหรือนางฟ้าครับเนี่ย?.....
“.......เดี๋ยวพ่อก็...จับมาจูบซะเลยนี่~~........”
ยุนโฮเอ่ยราวกับเพ้อ และไม่ต้องรอให้คนสวยตาปรือตรงหน้าสร่างเมาเพราะคำพูดของชวนขนลุกของผู้ชายด้วยกัน ยุนโฮก็รั้งเอวบางเข้ามาประกบจูบปิดปากอย่างรวดเร็ว คนโดนจูบก็อยู่ในโหมดเมาไม่ได้สติ คนจูบก็หลงจนไม่ได้สติพอกัน
แจจุงรับรู้ถึงสัมผัสเย็นๆที่ริมฝีปากนุ่ม เค้าจึงลืมตาขึ้นมาดูภาพตรงหน้าอย่างยากลำบาก แต่พอเห็นสีหน้าเคลิ้มๆของคนที่ใบหน้าอยู่ชิดกันจนไม่มีช่องว่างเหลือ คนเมาก็แทบจะสร่างเมาในทันที.....
.........แว้ก!!~~~........T^T.......ช่วยด้วย!!........คิม แจจุงโดนผู้ชายด้วยกันปล้ำอย่างที่ชางมินมันแช่งแล้ว!!....... (ได้ข่าวว่าแค่จูบ ยังไม่เสียความบริสุทธิ์นะอีหนู.......==”....../........คนแต่ง)
“อึ่ก.....อื้อ!!~.......>O<.......แหวะ!!......ขนลุก! ทำอะไรของแกไอ้โรคจิต!.......>O<.......”
หลังจากดิ้นขลุกขลักอยู่นาน ในที่สุดแจจุงก็หลุดพ้นจากอ้อมแขนของยุนโฮ นึกขอบคุณพระเจ้าในใจที่ยังไม่ให้ไอ้บ้าหน้าหล่อที่ไหนก็ไม่รู้สอดลิ้นเข้ามา ร่างเพรียวผลักยุนโฮออกไปให้ห่างตัวเองที่สุด ก่อนจะทำหน้าพะอืดพะอม ใช้หลังมือปาดปากตัวเองอย่างรังเกียจเดียดฉันท์
“........คุณครับ.......ผมขอร้องล่ะครับ........ แต่งงานกับผมนะ!!!.......>O<.........”
ยังไม่ทันที่แจจุงจะด่าต่อให้สะใจ ไอ้คนบ้าที่ช่วงชิงจูบแรกกับผู้ชายจากเค้าไปก็คุกเข่าลงหน้าเค้า แทบยังเอ่ยคำพูดที่ทำเอาคนทั้งบาร์อ้าปากค้างจนแทบจะย้วยถึงพื้นอย่างตกใจ แจจุงถึงกับยืนเอ๋อ.....
......แกมาขอแต่งงานกับคนที่เพิ่งเจอกันในบาร์ แถมไม่รู้แม้แต่ชื่อแซ่เนี่ยนะ??......O_O......เฮ้ย!......แต่ประเด็นมันไม่ได้อยู่ตรงนั้น......มันอยู่ที่ว่า......
“แกจะบ้าเรอะ!!.....>__<.......ฉันเป็นผู้ชายนะไอ้กร๊วก! แกก็ผู้ชายเหมือนกัน.....จะแต่งงานกันให้ฟ้ามันผ่าเล่นหรือไง!!??.......จะเอากันลงมั้ยเนี่ยห๊ะ!!??....>O<......”
แจจุงเอ่ยถามเสียงลั่นร้าน ลืมอาการคนเมาเป็นปลิดทิ้ง ....ใครจะกล้าเมาต่อ..เดี๋ยวไอ้บ้านี่ฉุดเข้าโรงแรมจะทำไงอ่ะ??....==”..... ทำเอาหลายคนหันกลับไปมองยุนโฮทันที
.......เออ.......ใช่......หนุ่มหน้าสวยคนนี้พูดถูก!........
“ไม่เห็นจะเกี่ยวนี่ครับ......ถ้าหากว่าเราสองคนรักกัน......ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น.......เราก็จะก้าวผ่านอุปสรรคเหล่านั้นไปด้วยกันไม่ใช่เหรอ?? ขอเพียงให้ใจคุณมีผม...และหัวใจของผมก็มีคุณ แค่นั้น.....ดอกไม้แรกแห่งฤดูใบไม้ผลิก็คงจะเบ่งบานในใจของเราตลอดไป......”
“ผลิเผลอะบ้านป๊าแกดิ้!!.....>O< ออกไปไกลๆเลยไป๊ ไอ้วิปริต!!......ฉันเพิ่งเจอแกเมื่อ 2 นาทีที่แล้วเองนะเว้ย!....หัวใจฉันจะมีแกเข้าไปได้ยังไงห๊ะ??.....”
แจจุงสะบัดมือหนี ชี้หน้าด่ายุนโฮอย่างไม่เกรงใจ อาจจะเป็นเพราะความเมา...ทำให้ร่างบางทำอะไรห่ามๆผิดกับนิสัย และลืมที่จะพิจารณาไปว่า....ไอ้คนที่ขอแต่งงานกับเค้าปาวๆเนี่ย.....ดาราดังเชียวนะ!......
“ฉันจะกลับบ้านแล้ว!!......ขอให้อย่าได้เจอแกอีกเลยนะไอ้เกย์หื่น!!......>O<”
แจจุงด่าทิ้งท้าย ก่อนจะเดินหนีออกไป ยุนโฮได้แต่มองตามแจจุงอย่างเศร้าสร้อย หูลู่หางตกอย่างหมดมาดดาราใหญ่ ทำเอาหลายคนถึงกับถอนใจอย่างสงสาร แต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปดูใกล้ๆ เพราะกลัวคนอกหักจะวีนแตกนั่นเอง......
“คิม แจจุง.....ยังไงเราก็ต้องเจอกันอีกแน่นอน!.....ว่าที่เจ้าสาวของผม!......”
ยุนโฮกล่าวอย่างหมายมั่นปั้นมือ กำบัตรประชาชนของหนุ่มหน้าหวานที่เพิ่งสะบัดก้นออกไปแน่น ก่อนจะยกมันขึ้นมาจูบเบาๆอย่างแสนรัก.....!!!....
วันต่อมา
“บอสฮะ!!!.......บอส......>O<........เกิดเรื่องใหญ่แล้วฮะ!! บอสออกมาดูทีสิฮะ!!......>__<.......”
ชางมิน เลขาประจำตัวของคนเป็นเจ้านายใหญ่แห่งเครือ ‘คิม’ วิ่งสู้ฟัด ตะโกนเรียกเจ้านายตั้งแต่ยังไม่ถึงหน้าห้องของแจจุงด้วยซ้ำ ทำเอาคนที่กำลังเมาค้างได้ที่ ต้องสะดุ้งอย่างตกใจ
“.....O_O.......อะไรของคุณเนี่ยชางมิน?? เอเลี่ยนบุกโลกรึไง??......==”
แจจุงกล่าวเสียงแห้งแล้ง อดไม่ได้ที่จะประชดประชันใส่เลขาของตัวเอง ที่อัพเกรดจากเด็กมหา’ลัยแว่นตาเตอะ มาเป็นหนุ่มน้อยหน้าตาหมดจดได้ในเวลาเพียงไม่กี่ปี จะว่าไป....เค้าก็มีส่วนช่วยนะเนี่ย.....ฮ่าๆๆ.....^o^.....
.......ว่าแต่.......มันใช่เวลามานั่งภูมิใจมั้ยเนี่ย??......==”......
“มันยิ่งกว่าเอเลี่ยนบุกอีกนะบอส! ผมว่าบอสออกไปดูเองดีกว่าฮะ...ไอ้เรื่องบ้าๆแบบนี้ต้องเป็นเพราะบอสไปก่อเรื่องไว้เมื่อคืนแน่ๆเลย......>_<......”
ชางมินเอ่ยโทษเจ้านาย ก่อนจะลากตัวคนที่ยังแฮ็งค์อยู่อย่างแจจุงลงไปกับเค้าที่ชั้นล่างของบริษัทด้วย แจจุงได้แต่ปล่อยให้ชางมินลากไปอย่างไม่มีแรงจะเดินจะลุกอย่างชาวบ้านเค้า
“ดูเลย!!!........ดูซะให้เต็มตานะบอส! แล้วบอกมาสิ.....ว่าเมื่อคืนวานบอสไปหว่านเสน่ห์อีท่าไหน??.....>O<......”
ชางมินยังคงไม่เลิกส่งเสียงแหวๆเข้าหูเค้า แจจุงแคะหูตัวเองอย่างรำคาญนิดๆ ก่อนจะต้องตาค้างอย่างตกใจไม่แพ้พนักงานคนอื่นๆที่อยู่โดยรอบ.....
......ตึกแถวฝั่งตรงข้ามบริษัทที่เคยเป็นที่จับจองของร้านรวงต่างๆนาๆ.......ถูกแปรสภาพให้กลายเป็นทุ่งดอกไม้ภายในเวลาชั่วข้ามคืน!....O_O......ดอกกุหลาบขาวนับพันๆดอกแข่งกันบาน ยื่นดอกสีนวลสวยออกมาตามระเบียงตึกบ้าง......หน้าต่างของตึกบ้าง.....และซอกมุมใดก็ตามที่มันจะโผล่ดอกสวยๆออกมาได้....
......แต่อะไรก็ไม่ทำให้แจจุงช็อกเท่ากับข้อความที่ติดเรียงกันอยู่บนกระจกของตึกแถวหลังนั้น......
........ผมรักคุณ.....คิม แจจุง.......ได้โปรดแต่งงานกับผม....จุง ยุนโฮ.....ด้วยเถอะนะครับ!!!......
“นะ.......O_O.......นี่มัน......นี่มันอะไรกันวะชางมิ๊น!!!???.....>O<......”
เพราะสติที่ยังหลุดลอย แจจุงเอ่ยถามลูกน้องอย่างเคยปาก มือบางตีลงไปที่ไหล่ของชางมินแรงขึ้นๆจนอีกคนต้องถอยหนี ชางมินต้องสายตางอนๆมาให้แจจุงอย่างไม่สบอารมณ์นัก......
“ผมจะไปรู้ได้ไงล่ะฮะ??......ไม่ได้อยู่เหตุการณ์ที่บอสไปหว่านเสน่ห์ใส่พระเอกหนุ่มรูปหล่อในดวงใจของผมนี่!!......>O<......”
ชางมินเอ่ยตอกกลับด้วยอารมณ์บูดๆ ทำเอาร่างเพรียวที่โดนกล่าวหาถึงกับหน้าเหวอ........O_O........
ก่อนที่แจจุงจะได้เอ่ยถามกลับไปว่า ‘กรูไปทำตอนไหน?’ รถลิมูซีนสีขาวคันยาวแทบจะเท่ารถเมล์ก็ทะยานมาจอดลงอย่างนิ่มๆที่หน้าตึกของแจจุง ร่างบางขมวดคิ้วมุ่นทันที
........ชักจะจำได้รางๆแล้วแฮะ.....ไอ้เรื่องที่มีไอ้วิปริตที่ไหนไม่รู้มาขอเค้าแต่งงานเนี่ย......==......
“แจจุงครับ....^^.....ไม่เจอตั้ง 5 ชั่วโมง 38 นาที......ผมคิดถึงแจจุงจะแย่......”
ก่อนที่ตัวใหญ่ๆจะมาถึง เสียงทุ้มๆของใครบางคนก็มาถึงหูแจจุงเสียก่อน สมองของร่างบางทำการประมวลผล ก่อนจะแปรผลออกมาเป็นสีหน้าสยองอย่างที่สุด ..........อี๋!!~~........ไอ้โรคจิตนั่นจริงๆด้วยอ่ะ......>O<......
“ชะ...ชางมิน.....ชางมินๆๆๆ >_< นาย..นายต้องช่วยฉันนะเว้ย แกจะให้ไอ้หมีนั่นเข้ามาใกล้ฉันไปกว่านี้ไม่ได้นะเว้ย! ฉันขนลุกไปหมดแล้วนะชางมิน เน่!!......แกอย่างนิ่งเซ่!!......TT^TT.......”
แจจุงกระชากแขนลูกน้องไปมา แต่ชางมินก็เพียงแค่ตวัดสายตามองแจจุงอย่างงอนๆ ......จะไม่โกรธเล้ย~ให้ตาย......ถ้าคนที่มาหลงเสน่ห์บอสไม่ใช่คุณยุนโฮของชางมิน!.......ฮึ!!...... ชางมินคิดกับตัวเองก่อนจะเดินหนีไปเลย ทิ้งแจจุงให้ยืนตาค้างอยู่นั่นเอง.....
ในสภาพที่ขาแข้งมันแข็งและขยับไปไหนไม่รอด แจจุงก็ต้องตกอยู่ในอ้อมกอดของคนที่โถมกอดเค้าทั้งตัวอย่างตั้งตัวไม่ติด
“แจจุง......เมื่อคืนแจจุงยังไม่ได้บอกคำตอบที่ชัดเจนแก่ผมเลย วันนี้..ผมเลยมาขอคำตอบอีกครั้งครับ......^^”
ยุนโฮว่าพลางยิ้มหวาน แต่แจจุงอึ้งไปพักใหญ่ ก่อนจะเบะปาก ทำหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้ ......O_O.....T^T......นี่ที่กรูทำไปมันยังไม่ชัดเจนอีกเหรอ??......กรูไปให้ความหวังมันตอนไหนวะเนี่ย??.......แล้วนี่แกรู้ชื่อฉันได้ไงไอ้หมี??.....>O<
“นี่ออกไปห่างๆเลยนะ!.......>O<......” แจจุงว่าก่อนจะผลักยุนโฮออกไปแรงๆ “นี่แกจะบ้าไปถึงไหน??......เคยถอดกางเกงดูหรือเปล่าว่าตัวเองน่ะเพศอะไร??......>O<.....สำหรับฉันมันต้องผู้หญิงขาวๆสวยๆ.....ไม่ใช่ไอ้หมีอ้วนๆถึกๆอย่างแก๊!!~......”
แจจุงโวยวายลั่นบริษัท ทำเอาพนักงานพากันมุงดูอย่างสนอกสนใจ บางคนถือกระดาษปากากมาเรียบร้อย .....กะว่าถ้าไม่ได้ดูเจ้านายแต่งงาน ก็ต้องได้ลายเซ็นจุง ยุนโฮไปนอนกอดบ้างล่ะวะ!.....
“แต่แจจุงครับ...หัวใจคนเรามันระบุเพศไม่ได้นี่ครับ ผมเลือกแล้วที่จะรักและมอบหัวใจดวงน้อยๆของผมให้แจจุง แจจุงจะกรุณารับมันไว้สักหน่อยไม่ได้เหรอครับ??......”
ยุนโฮเอ่ยเสียงอ้อนวอน แต่แจจุงกลับทำท่า ‘กรูจะอ้วก’ ใส่ร่างสูง
“ไม่รับ!!!......รู้ไว้ด้วยว่าไม่มีวันรับ ไปเกิดใหม่เป็นผู้หญิงขาวๆสวยๆก่อนเถอะแก! ฉันถึงจะรักแกลง....ไอ้เกย์บ้า!!!.......>O<......”
ร่างเพรียวเอ่ยใส่หน้ายุนโฮเป็นครั้งสุดท้าย(ของวัน) ก่อนจะเดินกระแทกส้นปึงๆขึ้นตึกไป ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองคนที่เค้าทิ้งไว้เบื้องหลัง
.....หึ!......ดาราแล้วไง.......ดังแล้วยังไงล่ะ??......ยังไงมันก็ผู้ชายอ่ะ......แล้วใครจะไปมองมันลงเล่า!!......>_<
ยุนโฮได้แต่ถือดอกไม้เก้ออีกครั้ง .....คราวที่แล้วก็คุกเข่าเก้อ......คราวนี้ก็ซื้อดอกไม้มาเก้อ.....นี่คราวหน้าเค้าจะต้องเจอกับอะไรอีกกันนะ??...... (นี่แกยังจะมีตความหวัง ว่าจะมาอีกอยู่อีกเหรออิหมี??......>_<......../........คนแต่ง)
2 อาทิตย์ต่อมา
“ชางมิน.....เอาออกไปทิ้ง......==”........”
เสียงดุๆของบอสที่นั่งหน้าหงิกอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวหรู ทำเอาชางมินต้องมองแจจุงงอนๆ ก่อนจะสะบัดหน้าหนีร่างบาง
“เรื่องอะไรล่ะฮะ??.....ก็บอสบอกเองว่าดอกไม้ช่อที่ 14 ของคุณยุนโฮช่อนี้น่ะ....ผมจะเอาไปทำอะไรก็ได้ ผมก็เลยเอามาไว้ที่โต๊ะบอสนี่ไงฮะ ไม่ได้ขัดคำสั่งบอสเลยสักนิด....”
ชางมินเอ่ยเสียงเจ้าเล่ห์ใส่ ทำเอาแจจุงพ่นลมหายใจฟืดฟาดอย่างไม่สบอารมณ์ .....ก็ตั้งแต่วันที่ยุนโฮมาขอเค้าแต่งงานที่นี่....จากนั้นยุนโฮก็เอาช่อดอกไม้มาให้เค้าที่นี่ทุกวันเพื่อพิชิตใจเค้าให้ได้(ตามที่เจ้าตัวบอก).....นานวันเข้า......พนักงานที่เคยเป็นของเค้า......ก็พากันทรยศเค้าไปเข้าข้างยุนโฮกันซะหมด.....
.....นี่ถ้าเดินออกไปนอกห้อง.....เค้าก็คงจะเห็นแต่สายตาตัดพ้อแทนยุนโฮเต็มไปหมด ที่เค้าใจร้ายกับหมอนั่น.......
.....แม้แต่ชางมินเองก็เป็นไปกับเค้าด้วย...ตั้งแต่วันนั้นเค้าก็ไม่มีโอกาสได้เข้าผับไปเหล่สาวที่ไหนอีกเลย.....เพราะชางมินไม่เคยเปิดโอกาสให้เค้าไปเซ็นสัญญาหรือเกี่ยวดองกับผับกับบาร์แม้สักนิด....==....
.........แฟนสาวที่เคยมีมากกว่า 10 คนก็พากันขอเลิก.....เพราะเค้าไม่มีเวลาให้......นี่ก็ต้องโทษชางมินอีกเช่นเคยที่ช่างขยันหางานมาให้เค้าตั้งมากมายไม่เว้นแต่ละวัน.......เฮ้อ!!......มันจะมีใครที่ซวยจนปลงตกอย่างคิม แจจุงคนนี้บ้างเนี่ย??......>_<......
“นี่บอส.....ใจอ่อนหน่อยไม่ได้เหรอ?? นี่ถ้าเป็นนางเอก..พระเอกเค้าขอแต่งงานนับ 10 วันยังไม่ตกลงเนี่ย พระเอกเค้าจะหนีไปหานางร้ายเอาง่ายๆนะฮะ.....”
ชางมินเอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบ เมื่อแจจุงเลือกที่จะไม่เถียงเลขาของตัวเองตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว ร่างบางเหล่มองชางมินนิดๆ .....ไอ้นางร้ายที่ว่าเนี่ย.....แกจ่อคิวจะเป็นอยู่ใช่มั้ยล่ะ??......==”......
“นายจะบ้าหรือไงชางมิน?? ไอ้เรื่องแบบนี้มันอาจจะธรรมดาสำหรับนาย แต่ว่าสำหรับฉัน..ให้ตายยังไงก็รับไม่ได้จริงๆ ผู้ชายกับผู้ชายนะเว้ย แค่เห็นหน้ากันก็จะอ้วกแล้ว แล้ว.....แล้วเวลาที่มีอะไรกันน่ะ.....มันจะทำเข้าไปยังไง.......>_<”
แจจุงเอ่ยเสียงตะกุกตะกักกับข้อความสุดท้าย แต่ยังไงก็ไม่ยอมแสดงอาการให้ชางมินรู้ว่าเขินเด็ดขาด คนเป็นลูกน้องยกยิ้มมุมปากนิดๆอย่างรู้ทันเจ้านาย
“แหม.......ปากก็บอกว่าไม่ แต่ใจจริงท่าจะแอบคิดอยู่เหมือนกันนี่นา.....^o^”
คำพูดรู้ทันทำเอาแจจุงรู้สึกร้อนวาบ แต่เค้าไม่ใช่คนที่หน้าแดงได้ง่ายๆ มันเลยกลายเป็นหน้ายุ่งๆแทน.....
“บัตรประชาชนก็ยังไม่ได้คืนเลยอ่ะ......ไอ้บ้านั่นคิดจะเก็บไว้นานแค่ไหนกัน?? โรคจิตชะมัด!.....บัตรใบเดียวก็ยังจะเอา.....”
แจจุงว่าพลางเชิดริมฝีปากขึ้นอย่างเผลอตัว ใช่...เผลอตัว....เพราะก่อนหน้านี้คนอย่างคิม แจจุงไม่มีวันทำแบบนี้เด็ดขาด!....มันเสียเชิงชาย!!!...... ร่างบางคิดพลางเอนตัวลงกับเก้าอี้ทำงานชางมินที่เดินวนเวียนไปเอาไอ้นู่นบ้างไอ้นี่บ้างในห้องของแจจุง ร่างโปร่งยิ้มพลางมองเจ้านาย...
“บอสอยู่นิ่งๆบ้างก็ดีนะฮะ.....อย่าไฮเปอร์นักเลย ^^ วันนี้ว่างทั้งวัน...บอสนอนไปเลยก็ได้นะฮะ.....”
ถึงจะชอบหาถ้อยคำเจ็บแสบ เหน็บแนมแกมประชดมากรอกหูประจำ แต่ชางมินก็เป็นห่วงรุ่นพี่หน้าสวยคนนี้อยู่เสมอ ไม่อย่างงั้นไม่ยอมมาเป็นเลขาให้โขกสับอย่างงี้หรอก....เชอะ!..... และแจจุงก็ดูจะรับรู้ความห่วงใยนั้น......
“นายก็ออกไปสิ!.....ไม่งั้นฉันจะได้นอนมั้ยล่ะ??.....”
แจจุงเอ่ยถามกลับไปอย่างกวนๆ ......จะให้ดีกันคงได้ไม่เกิน 5 นาทีล่ะมั้ง...พี่น้องคู่นี้น่ะ......^^”........
“เออ!......ไล่กันใช่มั้ย?? ไปก็ได้....ชริส์!!.......”
ชางมินว่าพลางสะบัดสะบิ้งออกไป แจจุงมองตามอย่างขำๆ ร่างบางยกเท้าขึ้นพาดบนโต๊ะทำงานอย่างเคยชิน เตรียมตัวนอนเต็มที่ แต่สายตาก็ไปสะดุดอยู่ที่ช่อดอกไม้ช่อเบ้อเริ่มที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเค้า....
.......ดอกลิลลี่.....เฮ้อ!......สวยอ่ะ......>_<.......เค้าคงหยิบมันขึ้นมาดมสักทีสองทีน่ะนะ........ถ้าหากว่าเจ้าของมันไม่ได้เป็นผู้ชาย.....แต่ลองคิดอีกที.....มันจะมีผู้หญิงที่ไหนมานั่งซื้อดอกไม้ให้ผู้ชายอย่างเค้าวะ??......==......
.....น่าแปลกนะ....ทั้งๆที่เค้าเชื่อว่าการที่ผู้ชายสักคนได้ให้ดอกไม้กับคนที่เรารักเนี่ย.....มันเป็นสิ่งที่วิเศษสุดๆไปเลย.....แต่พอเอาเข้าจริง.....เค้ากลับต้องมารอรับดอกไม้จากผู้ชายคนอื่น.....==”......แถมตัวเองยังรู้สึกดีที่ได้ดอกไม้พวกนี้ซะอีก.....เป็นอะไรมากหรือเปล่าเนี่ย??.....คิม แจจุง.....
ในที่สุด....แจจุงก็หยิบลิลลี่สีขาวขึ้นมาวางไว้ที่ตักตัวเองจนได้ ร่างบางทำหน้ามุ่ย ถอนใจเบาๆ ก็ใครใช้ให้ยุนโฮมันรู้ใจ...ส่งมาแต่ดอกไม้สีขาวเล่า!.....มันก็ต้องมีหวั่นไหวกันบ้างแหละ.....แต่ไม่รักหรอก...ไม่มีทาง!!.......>___<......
“อ๊ะๆๆ.......ทำอะไรอ่ะบอส??......^o^......”
ยังไม่ทันที่แจจุงจะได้เก็บไอ้ดอกไม้เจ้าปัญหาเข้าที่ เสียงใสๆของเลขาหน้ามนก็แว่วเข้ามาในโสตประสาท ทำเอาร่างเพรียวสะดุ้ง ตาเหลือกมองดอกไม้ในมือตัวเอง ก่อนจะโยนมันไปให้ไกลตัวที่สุด....
“อะไร!!??.........>O<.........ก็ไม่ได้ทำอะไรนี่?? นายจะบ้าหรือไงชางมิน??.......”
แจจุงเฉไฉ ก่อนจะทำท่าเอนตัวลงนอนอีกครั้ง หวังจะไล่ชางมินออกไปจากห้องสักที ทำเอาชางมินต้องแอบหัวเราะคิกคักกับความปากแข็งของคนเป็นเจ้านาย แกล้งเอาอะไรบางอย่างมาวางไว้ที่โต๊ะของแจจุงอีกครั้ง....
.......โต๊ะทำงานนะเว้ย!......ไม่ใช่กระเป๋าโดราเอม่อน.....แกจะให้โต๊ะฉันมีทุกอย่างหรือไงชางมินบ้า!.......>O<.......
“อะไร??......อย่าบอกนะว่าเป็นของบ้าๆของไอ้โรคจิตยุนโฮอีกอ่ะ นายเอาออกไปไกลๆโต๊ะฉันเลยไป แค่ดอกไม้ของมันก็ทำเอาฉันจะเป็นโรคแพ้เกสรดอกไม้อยู่แล้วนะ!”
ถึงจะคิดว่าเป็นของที่ยุนโฮให้มาล้านเปอร์เซ็นต์ แต่แจจุงก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามชางมิน แถมยังชะโงกหน้าไปดูนิดๆ ....แต่ก็แค่นิดเดียว.....จริงๆนะ.....>O<....แต่ก็เห็นแหละ...ว่ามันเป็นซีดีหน้าปกสีฟ้าใสเหมือนทะเลที่เกาะช้าง(??).... (ขนาดนิดเดียว ยังละเอียดขนาดนี้...==....../......เฟิร์น)
“แหม....แพ้เกสรดอกไม้ แล้วใครที่เอาดอกไม้ของไอ้โรคจิตขึ้นมาดมล่ะฮะ??....^^” ชางมินเอ่ยอย่างรู้ทัน ทำเอาแจจุงทำหน้าตาเหรอหรา
“อะไร!......ใครเอามาดม ไม่ได้เอามาดมสักหน่อย...แค่เอามาดู!.....” แจจุงแก้ตัวเสียงสูง ชางมินยิ้มกว้างทันที
“ก็ยังดีกว่าวางทิ้งไว้เฉยๆนี่ฮะ ถ้าเป็นคุณยุนโฮ..ผมคงดีใจแล้วล่ะที่เห็นบอสไม่ได้รังเกียจมัน...ดอกไม้มันไม่ผิดนะบอส แล้วก็นี่.....นี่เป็นแผนการตลาดของเดือนนี้นะฮะ ไม่ใช่ของที่คุณยุนโฮส่งมาให้อย่างที่บอสหวังหรอกนะ......^^”
ชางมินเอ่ยแซวเจ้านาย ทำเอาแจจุงทำหน้ามุ่ยอีกครั้ง เป็นรอบที่เท่าไหร่ของวันแล้วก็ไม่รู้นะเนี่ย.....>_<
“บ้า!!.......ไม่ได้หวังสักหน่อย ถ้าจะหวังก็หวังให้มันไม่ใช่นั่นแหละ!......”
แจจุงเอ่ย ก่อนจะรับเอามาถือไว้ มองหน้าชางมินทำนองว่าออกไปได้แล้ว ร่างโปร่งยักไหล่เบาๆอย่างไม่สนใจ ก่อนจะเดินออกไป อดไม่ได้ที่จะแซวเจ้านายเป็นรอบสุดท้าย(หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น...).....
“ได้ข่าวว่าเย็นนี้จะมีคนมารับไปดินเนอร์.....ขอให้มีความสุขนะฮะบอส.....^^” ชางมินเอ่ยเสียงหวาน ก่อนจะวิ่งหายออกไป ทำเอาแจจุงได้แต่อ้าปากค้าง ทำปากพะงาบๆชี้มือตามชางมิน....
.....O0O......รู้ได้ไงอ่ะ!!??......นี่แกเอาไปป่าวประกาศว่าฉันจะไปกับแกเหรอไอ้หมีอ้วน!!......ยังไม่ได้ตกลงเลยนะเว้ย!......>O<
พร้อมๆกับความคิด มือบางกดเบอร์โทรศัพท์อย่างรวดเร็วอย่างเคยชิน ...จะไม่ให้ชินได้ยังไงล่ะ.....ก็ไอ้เบอร์นี้แหละที่เค้าโทร.ไปด่าอยู่ทุกวัน... แจจุงยกหูรอฟังเสียงตอบรับของยุนโฮ เพราะรู้ว่าถ้าเบอร์เค้าโชว์หราขนาดนั้น ไอ้โรคจิตคงกดรับแทบไม่ทัน
“ฮัลโหลคร้าบ~~......ที่รักโทร.มามีอะไรเหรอครับ?? ^o^”
แล้วก็ไม่ผิดไปจากที่แจจุงคิด ยุนโฮรับสายด้วยน้ำเสียงมีความสุขกับชีวิตอย่างที่สุด ทำเอาแจจุงเบ้หน้า ส่งเสียงถากถางอย่างรังเกียจรังงอน
“ใครที่รักนายไม่ทราบ!?.....แม่ฉันไปยกฉันให้นายตอนไหนกันห๊ะ?? ที่โทร.มาเนี่ย...จะโทร.มาด่า ว่ากล้าดียังไงนายถึงไปบอกชางมินว่าวันนี้ฉันจะออกไปกินข้าวเย็นกับนาย! ฉันยังไม่ได้ตกล่องปล่องชิ้นกับนายสักคำเลยนะ!......>__<”
ร่างบางโวยวายแบบนอนสต็อป หวังเพียงให้ยุนโฮหูชาไปซะแถบนึง แต่คงไม่รู้ว่ายุนโฮดึงโทรศัพท์ออกห่างหูตั้งนานแล้ว แถมยังทำไม้ทำมือ บอกทีมงานในห้องอัดว่า ‘แฟนโทร.มา’ อีกต่างหาก
“แหม....ก็ยังน่ะสิครับ ตกล่องปล่องชิ้นน่ะ...เค้าเอาไว้ใช้ตอนที่ผมรวบหัวรวบหางแจจุงได้แล้วต่างหาก ตอนนี้เอาแค่ตกปากรับคำก็พอมั้งครับ??.....^^....แล้วอีกอย่าง เรื่องนั้นผมก็ไม่ได้บอกอะไรคุณชางมินเลยด้วย.....”
ยิ่งกว่าเอาเชือกมามัดคอตัวเอง จากคำพูดของแจจุงเองแท้ๆที่ทำให้ยุนโฮทำเสียงได้ใจขนาดนี้ ร่างบางแทบกัดลิ้นตัวเองที่พูดไม่คิด
“แต่ถ้าแจจุงอยากรู้ว่าทำไมผมต้องมัดมือชกแจจุงขนาดนี้ ผมมีเหตุผลนะครับ.....”
“.....แจจุงรู้มั้ย...อีกแค่วันเดียว.....ผมก็ต้องเดินทางไปทำงานที่ญี่ปุ่นแล้ว เพราะงั้น...นี่เป็นวันสุดท้ายของผมที่เกาหลี ผมก็เลย...อยากใช้เวลากับคนที่ผมรักที่สุดอย่างคุณ กรุณาออกมาพบกับผมเถอะนะครับ!!.....”
ยุนโฮเอ่ยเสียงที่ฟังดูยังไงก็รู้ว่าพยายามทำให้มันเข้มแข็ง ทั้งๆที่ความจริง....หมอนั่นมันซ่อนความกังวลใจไว้ไม่มิดเลยสักนิด!... แจจุงจิ๊ปากอย่างขัดใจกับความพยายามบ้าๆของยุนโฮ.....
“.......คิดว่าทำสุ้มเสียงแบบนั้นมันเท่ห์นักหรือไงห๊ะไอ้หมีเถื่อน!? ....>O<.... ถามจริงๆ.....อยากไปเหรอ??......”
แจจุงเอ่ยถามเสียงไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะพลิกกระดาษแถวๆโต๊ะทำงานเล่นแก้ว่าง แล้วก็แทบอุทานออกมาอย่างตกใจ เพราะตัวอักษรสีแดงตัวเบ้อเร่อที่ดูยังไงก็เป็นลายมือเค้าชัดๆเขียนไว้ในตารางนัดที่ชางมินเอาไปดูเป็นประจำว่า ......‘นัดกับไอ้หมีเกย์ 6 โมงเย็น’......
........อ๊าก!!!~~......>O<.......คิมแจจุ้ง~~......แกทำอะไรลงป๊าย!!!???.........>___<.....แล้วยังงี้จะให้ไอ้เลขามันคิดยังไงวะเนี่ย??.....
“.......T^T......อยากไปที่ไหนล่ะครับ!!?? ผมไม่ได้อยากไปสักนิด แต่คนเรามันก็ต้องมีความฝันกันบ้างสิครับ......==” ยุนโฮเอ่ยเสียงอ่อย แจจุงเผลอยิ้มออกมาบางๆกับเสียงเง้างอดของยุนโฮ
......ตัวยังกะหมี....ทำเสียงอย่างงี้คิดว่าน่ารักหรือไงฟระ??.......
“ก็ดีแล้วนี่........นายจะได้โกอินเตอร์เชียวนะ......” แจจุงเอ่ยล้อๆ ก่อนจะคิดต่อในใจว่า .....แล้วจะได้ออกไปจากชีวิตกรูเสียที......
“ไม่เห็นดีเลย.....ที่ญี่ปุ่นไม่มีแจจุง!!.......” คำตอบง่ายๆของยุนโฮ ทำเอาใครบางคนถึงกับแอบรู้สึกหวั่นไหวไปเล็กน้อย .....บทจะตรง ก็ตรงจนโง่เลยนะไอ้บ้า!.......>_<.......
“แกไปนั่นแหละดีแล้ว!!......ถ้าพรุ่งนี้แกยังอยู่เกาหลีนะ......ฉันจะตามไปฆ่าล้างตระกูลแกเลย คอยดู!! แค่นี้นะไอ้หมีบ้า......>O<......”
หลายอาทิตย์ต่อมา
“บอสจ๋า......^^.......ทำไรอยู่ฮะบอส??.........”
เสียงเอ่ยถามอย่างอารมณ์ดีของคนที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามาพลางทำหน้าทะเล้น ทำเอาร่างเพรียวที่นั่งเหม่ออยู่ที่โต๊ะทำงานต้องหันมามองดุๆ แจจุงทำปากยื่น มองหน้าชางมินอย่างน่าสงสาร
“ไอ้หมีมันไปนานมากแล้วนะชางมิน มันบอกว่าต้องอยู่ต่ออีกตั้งหลายเดือน แล้ว...แล้ว....แล้วก็ไม่มีกำหนดกลับที่แน่นอนอีกต่างหาก.....>_<”
แจจุงเอ่ยเสียงเหงาๆ มือประสานกันสลับไปมาที่หน้าตักของร่างบาง สายตาก็พลอยจดจ่ออยู่ที่มือไปด้วย เอกสารกองใหญ่ยังไม่ได้รับการแตะแม้เพียงปลายก้อย ชางมินหยิบมันขึ้นมา ก่อนจะเซ็นลงไปเอง ปากก็พูดกับแจจุงไปด้วย.....
“สมควรแล้วนี่ฮะ!.....เวลาเค้าอยู่บอสเคยสนใจเค้ามั้ยล่ะ?? คำก็ไอ้หมี สองคำก็ไอ้บ้า สามคำก็ไอ้โรคจิต สี่คำก็ไอ้เกย์ ทนได้ก็ไม่ใช่คนแล้ว!.....หึ!.....พอเวลาเค้าไม่อยู่จะมานั่งหงอยเพราะคิดถึงเค้า สายไปหรือเปล่าฮะบอส??.......”
ชางมินเอ่ยทิ่มแทงจิตใจแจจุงซ้ำเข้าไปอีก ทั้งๆที่เรียกมาให้มาช่วยฟังเค้าระบายแท้ๆนะเนี่ย!.....ชางมินบ้า!.....
“ชางมินอ่ะ!........ฉันให้นายมารับฟังเรื่องของฉันนะ ไม่ได้ให้มาซ้ำเติม ไม่ช่วยก็ออกไปเลยไป!!......>_<”
แจจุงก็ยังเป็นคนขี้โวยวายคนเดิม พอใครไม่ได้ดั่งใจ ก็ไล่ดะ แต่ขอโทษ...ชางมินชินเสียแล้ว.....
“งั้น..ไหนบอสลองมาสิ ว่าตอนนี้รู้สึกยังไงกับไอ้หมีบ้าของบอส??......”
ชางมินเอ่ยถามแจจุงบ้าง เค้ายังเซ็นงานและไม่มองหน้าแจจุง เพราะรู้ดีว่าถ้าแจจุงถูกจ้องหน้า...แจจุงก็จะเกร็ง คำตอบที่ได้...ก็ไม่มีทางเป็นคำตอบที่มาจากใจแน่นอน.....
“ก็....ไม่รู้สิ.....คิดถึง......มั้ง??.....” แจจุงเอ่ยเสียงอ่อยฟังดูน่าสงสาร แจจุงไม่ได้ทำท่าเขินอายแต่รู้ว่าพูดจริง จนชางมินยังอดสงสารไม่ได้.....
“แล้วตอนนี้บอสอยากได้อะไรถ้าคุณยุนโฮอยู่ที่นี่??.......”
“.......ดอกไม้สีขาว......”
“แล้วบอสจะให้เค้าให้บอสด้วยวิธีไหน??.....”
“......คุกเข่าตรงหน้า......แล้วก็บอกว่าดอกไม้ช่อนี้สำหรับแจจุงคนเดียว......” ชางมินเริ่มแอบคิดในใจ ......น้ำเน่าใช้ได้เจ้านายกรู.....==”......
“แน่ใจว่าบอสจะรับ??.....”
“อืม!!.....>_<”
“แล้วถ้าเค้าขอแต่งงานเหมือนทุกทีล่ะ??......”
“ก็....ตอบตกลงไปเลย.....>////<......” ชางมินแทบจะลุกขึ้นมาตบเข่าฉาด ......ไอ้ท่าทีเขินๆแล้วก็หน้าแดงๆแบบนี้แหละที่อยากเห็น!......
“ทำไมล่ะ??......”
“ก็เพราะ.......คำตอบเหมือนข้อแรก....>_<”
“บ้า!!.......บอสจะแต่งงานกับคนอื่นแค่เพราะคิดถึงได้ยังไง ตอบใหม่เดี๋ยวนี้นะ!!”
“ก็.....>/////<......รัก......เพราะรักมั้ง?.......”
“ต้องมั้งด้วยเหรอ??.......”
“เออ! เพราะฉันรักยุนโฮ นายพอใจหรือยังห๊ะ??.......>O<....ใจคอจะให้เขินตายไปตรงนี้เลยหรือไง??....>///<.....”
“รัก...ตั้งแต่เมื่อไหร่......”
“ไม่รู้!!......ตั้งแต่ตอนที่รู้ตัวว่าเหงาถ้าไม่มีมันมาคอยกวนใจมั้ง?.....หรืออาจจะเป็นตอนที่เห็นหน้าครั้งแรกก็ได้....เพราะดูไปดูมามันก็หล่อดี หรืออาจจะ.....เป็นตอนนี้....ที่นายถามนี่แหละ ฉันไม่ใช่พวกที่จะรู้ใจตัวเองได้ง่ายๆนี่...นายก็รู้.....”
“ยอมรับความจริงบ้างก็ดี เอ้อ!......เกือบลืม......ผมมีของขวัญจะให้ฮะ ^^ บอสหลับตาก่อนสิ!.....”
ชางมินเอ่ยเสียงตื่นเต้น แจจุงเลิกคิ้วอย่างสงสัย จู่ๆก็มาหลอกให้เราสารภาพรักไอ้หมีบ้า...จู่ๆก็จะมาเซอร์ไพรส์.....อะไรกันนักหนาเนี่ยคุณเลขาชางมิน!.....
“เอ้าหลับแล้ว....แล้วยังไง??.......” แจจุงเอ่ยถาม แต่แล้วเสียงที่ตอบกลับมาก็ทำเอาเค้าต้องเบิกตาโพลงอย่างตกใจ
“ทีนี้ก็ลืมตาขึ้นมา.....แล้วช่วยดูหน่อยนะครับ.....ว่าผมมีอะไรมาให้แจจุง....^^”
สิ้นเสียงทุ้มต่ำ ร่างสูงของคนตรงหน้าก็ปรากฏแก่สายตาของแจจุง ร่างบางอ้าปากค้างอยบ่างตกใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าเขินๆ และผิวแก้มที่ซับเลือกฝาด รู้ดีว่าต้องเป็นแผนของชางมินอีกแน่ๆ...เพราะตอนนี้ไม่มีชางมินอยู่ในห้องนี้ด้วย....
......แถมเมื่อกี้.....ยุนโฮคงแอบฟังอยู่ข้างนอกแน่ๆ!.......ได้ยินหมดแล้วแน่เลย!!.....>////<......
ยุนโฮคุกเข่าลงต่อหน้าแจจุง ทั้งที่ยังปล่อยให้ร่างบางยืนอึ้ง ดอกลิลลี่สีสวยขาวจัดเข้าช่อถูกยื่นมาตรงหน้า ไม่รู้คิดไปเองกหรือเปล่า....แต่แจจุงรู้สึกว่ามันจะสวยกว่าทุกวันที่ยุนโฮเคยให้....คงเป็นเพราะแจจุงรู้ดี...ว่าวันนี้เป็นวันพิเศษ.....
“.......ดอกไม้ช่อนี้......สำหรับแจจุงคนเดียวครับ.....^^......”
ยุนโฮเอ่ยถ้อยคำที่ราวกับหลุดออกมาจากแท่นพิมพ์เดียวกับคำพุดในฝันของแจจุง ร่างบางพูดไม่ออก ยิ้มไม่ออก ทำอะไรไม่ถูกสักอย่าง ในหัวแทบจะขาวโพลน แต่ก็ยื่นมารับดอกไม้จากยุนโฮเป็นที่เรียนร้อยแล้ว
“.....ผมมีอีกอย่างที่อยากจะขอ.....แจจุง.....แต่งงานกับผมมั้ย??......ผมมีบ้านพร้อมที่ดิน.....มีรถยนต์ส่วนตัวให้แจจุง.....หรือแจจุงจะเอาเรื่องบินส่วนตัวด้วยก็ได้นะครับ.....ขอแค่แจจุงบอกมาคำเดียว.....ผมจะหามาให้ทุกอย่างเลย.....แต่งกับผมมีแต่คุ้มกับคุ้มนะ.....”
ยกยอตัวเองเป็นที่เรียบร้อย ยุนโฮก็จ้องแจจุงตาแป๋ว ร่างบางยังคงยืนนิ่งเหมือนเดิม ไม่ได้ขยับไปไหน
“โปรโมชั่นของนาย.....ไม่มีที่ฉันอยากได้สักอย่าง......”
หลุดปากออกมาคำแรก ก็ทำเอายุนโฮใจตกไปอยู่ตาตุ่มเสียแล้ว ท่าทางพ่อพระเอกของเราคงจะต้องแห้วจริงๆ แจจุงยิ้มกับท่าทีใจแป้วของยุนโฮ ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าท่าทางเริ่ดๆเชิดๆตามสไตล์คิม แจจุง.....
“......ฉันอยากได้ที่พักฟรี ในห้องนอนเดียวกับนักร้องดังจุง ยุนโฮ ....อยากได้กรมธรรม์คุ้มครองตลอดชีวิตจากเจ้าของห้อง .....อยากได้คำพูดหวานๆเลี่ยนๆเก็บไว้ฟังเวลาเบื่อๆ ....อยากได้ห้องครัวที่มีเสียงหัวเราะของคนที่รักกัน ...อยากได้.....ความรัก....อยากได้.....ตัวนาย......ฉันขอมากไปหรือเปล่า??.....”
แจจุงเอ่ยพลางยิ้มกวนๆ มือกุมช่อดอกไม้ไว้แน่น .....เป็น 1 ในวิธีบรรเทาอาการเขิน เวลาที่แสดงออกทางสีหน้าไม่ได้....>/////<......
“ถ้างั้น....แจจุงคงต้องให้ความร่วมมือแล้วล่ะครับ ^^ สนใจมาเป็นเจ้าของห้องนอนร่วมกันมั้ยล่ะ??......”
ยุนโฮยิ้มกว้าง รู้สึกดีใจจนเหมือนกับจะเก็บไว้คนเดียวไม่ได้ จริงๆแล้วที่แอบฟังเมื่อกี้เค้าก็แทบจะกระโดดกอดแจจุงอยู่แล้ว ยิ่งมาได้เห็นสีหน้าตรงๆของคนที่รักหมดใจ ยุนโฮก็ยิ่งยากจะกระชากมาจูบสัก 3 ทีเน้นๆ!.....
“ไม่สนใจจะถามทำไมล่ะ??......นายนี่ถามอะไรแปลกๆ......” แจจุงว่าพลางเบ้หน้าใส่ แต่ยุนโฮก็ชักจะจับทางได้ว่านี่ก็แค่การแก้เขินของคนบางคนเท่านั้น
“งั้น......แต่งงานกันเนาะ??......”
ยุนโฮเอ่ยยิ้มๆ คว้าเอาคนตัวเล็กเข้ามากอดจากด้านหลัง....กอดที่ยุนโฮคิดว่ามันน่าจะอบอุ่นและสื่อความหมายถึงความคิดถึงได้มากที่สุด และมันก็ไม่ได้ผิดไปจากที่คิด เพราะร่างบางเอนตัวเข้าหาเค้าอย่างคิดถึงเช่นกัน
“ก็เออสิ!!.....แต่นายต้องออกค่างานแต่งไปคนเดียว!.....ไม่งั้นไม่แต่ง!......”
“ไม่แต่งก็ฉุดสิครับ...ง่ายนิดเดียว!.......^o^.......”
“ไอ้หมียุน!!!.......>////<.......”
“.......ก็แค่ล้อเล่นเองง่า~~.......==......”
ยุนโฮเอ่ยเสียงอ่อย ก่อนจะขออนุญาตเก็บเอาความอบอุ่นจากร่างของแจจุงต่ออีกพักใหญ่ โดยที่คนตัวเล็กขี้โวยวายก็ไม่ได้หวงห้ามอะไร
.....ไหนๆก็จะแต่งงานกับมันแล้วนี่....โดนตอดนิดๆหน่อยๆแบบนี้ก็คงไม่เสียหายเท่าไหร่หรอก.....(มั้ง??)......^^”.........
- - - - - / - - - - - / - - - - - / - - - - - / - - - - - / - - - - - /
:: + :: + :: THE END :: + :: + ::
Quote : ไม่แต่งงานก็แค่ฉุดไป...ง่ายนิดเดียว!
Note : ............(ไม่มีหรอกค่ะ.....ใส่ไปงั้น ^o^)..........
- - - - - / - - - - - / - - - - - / - - - - - / - - - - - / - - - - - /
“เย้!.......คัมปาย~~~........เอิ๊ก......ชนแก้วครับคุณมุราซากิ ชนแก้วกาน~~......>/////<........”
เสียงยานคาง หากแต่ดังพอที่จะทำให้คนทั้งบาร์หันมามองที่โต๊ะของคนสวยแต่พอเมาแล้วออกท่าทางจนเกินงามอย่างคิม แจจุงได้ไม่ยาก แต่ร่างบางยังไม่รู้ตัว นั่งชนแก้วร้อง ‘คัมปายๆ’ อยู่นั่นเอง
“เอ่อ......จะดีเหรอครับ?? == ที่ปล่อยให้คุณแจจุงแกเมาอย่างนั้น???......”
เสียงเอ่ยถามของประธานบริษัทร่วมหุ้นที่เพิ่งทำสัญญากับแจจุงไปอย่างเครือ ‘ชเว’ เอ่ยถามชางมิน เลขาส่วนตัวของแจจุง แต่ชางมินก็แค่จับแว่นตาตัวเองขยับเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงดังฟังชัด
“คุณแจจุงเป็นคนชอบดื่มครับ....และไม่ว่าใครจะมาห้ามก็ไม่ฟังด้วย เพราะฉะนั้น.....ปล่อยแกไปเถอะครับ....ดูท่า..ทางคุณมุราซากิของคุณก็จะเมาไม่แพ้กันนะครับ...”
ชางมินว่า อดไม่ได้ที่จะมองเจ้าของเครืออย่างซีวอนด้วยสายตาไม่ถูกใจนัก เพราะเหมือนกับซีวอนมาว่าเจ้านายของเค้า
“อ่ะ.....อ่อ.....ขอโทษทีนะครับ ^^” งั้นเด๋วผมคงต้องไป ดูคนของผมหน่อย.....”
ซีวอนเดินตรงไปลากคนที่ชื่อ ‘มุราซากิ’ ออกมาให้ห่างจากแจจุง เพราะดูท่าสองคนนี้จะพากันเมาได้ที่แล้ว แถมยังไปทำท่าหลีสาวๆจนเค้าเดินหนีกันหมดอีกต่างหาก แจจุงน่ะไม่เท่าไหร่ แต่ตาแก่อ้วนๆอย่างคุณมุราซากิเนี่ย เห็นทีจะไม่ไหว
“คุณมุราซากิครับ....กลับบ้านเถอะครับ ป่านนี้ภรรยาคุณคงเป็นห่วง.......” ซีวอนเอ่ย ก่อนจะลากมุราซากิออกมา ส่วนแจจุงก็ยังเมาไม่รู้เรื่องอยู่นั่นเอง
“ยังไงผมขอตัวนะครับคุณชางมิน......^^”.......ไว้เจอกันใหม่นะครับ.......”
ซีวอนเอ่ยด้วยท่าทีและสายตาลึกซึ้ง ที่ทำเอาชางมินต้องเบ้หน้าหนี .....หนอย......คิดจะจีบคนอย่างชิม ชางมินเร็วไป 10 ปีเหอะ......ไอ้หล่อ!!......
“ฮัลโล๋~~.....อ้าว.....อึนเฮเหรอจ๊า?? อ๋อ.....พี่ทำงานอยู่ อื้อ!!....ปล้าว.....ไม่ได้เมาสักนิด โธ่ที่ร้าก~~.....แจจุงร้ากอึนเฮคนเดียวนะจ๊า จะปายมีครายได้ยังงาย??......จ้า.......รักนะจุ๊บๆ.......”
ชางมินนั่งมองแจจุงคุยโทรศัพท์กับแฟนสาวอย่างใจเย็น ส่ายหน้าออกมาอย่างระอา ใบหน้าที่เคยดูคมเข้ม แต่บัดนี้กลับดีน้ำมีนวลขึ้นภายในแว่นตาคู่สวยบอกว่าไม่พอใจเจ้านายนัก
.....แหม......พ่อรูปหล่อ.......พ่อเพลย์บอย......โทร.เข้ากี่คนก็บอกว่าทำงานๆ......ไม่ว่าใครก็บอกว่ารักไปทั่ว......เสียงเมาๆยังงั้น อีบ้าคนไหนมันเชื่อก็โง่แล้ว......
“.......อ่ะฮ้า~~........อึนเฮเชื่อพี่ใช่ม้า?? น่าร้าก...ที่ซู้ด~~.......^o^”
แจจุงเอ่ยเสียงดีใจ แต่ทำเอาชางมินต้องแอบหน้า .....ยัยบ้า!!......โง่ขนาดหนัก!!.....>O<.....
แต่ชางมินก็ยอมรับว่าถ้าเค้าเป็นหญิงสาวคนนั้นก็คงต้องบอกว่าเชื่อ เพราะแจจุงน่ะ...ขัดใจได้ที่ไหน..พ่อฟันแล้วทิ้งมันซะทุกราย....อดทนเก่งก็คบกันยืด....ทนไม่ได้ก็ไม่ต้องทน.....อารมณ์เพลย์บอยรักสนุกดีๆนี่เอง....
........หน้าเสียดายหน้าตาสวยๆของแจจุงที่พ่อแม่ให้มาเป็นบ้า!!.....ถ้าเป็นชางมินคงเอาไปล่อผู้ชายสักคนสองคนมากกว่าจะมามั่วผู้หญิงแบบนี้.....; p......
“บอสฮะ....บอสจะกลับบ้านได้รึยัง?? ถ้าไม่กลับผมจะทิ้งบอสไว้ที่นี่จริงๆนะ!.......”
ชางมินเอ่ยถามหลังจากเห็นแจจุงวางหูโทรศัพท์ เค้าพยายามชวนแจจุงกลับเป็นรอบที่ห้า แต่คนร่างเพรียวก็บอกเพียงว่าเดี๋ยวๆ ......เดี๋ยวมาสองชั่วโมงแล้วนะ!!.....
“ชางมิน~......บอสไม่ได้โง่จนหลงทางหรอกน่า ถึงจะเมาก็มีสติอยู่ครบ! เอาหัวเป็นประกันเลย เพราะฉะนั้น....กลับบ้านไปก่อนก็ได้นะจ๊า.....คนสวย~.......^^”
แจจุงเอ่ยอย่างไม่มีสติ มือไม้เปะปะประกอบท่าทางให้วุ่นวายไปหมด แถมเรียกชาวบ้านเค้าว่าคนสวยอย่างลืมดูตัวเอง ชางมินส่ายหน้าระอา ก่อนจะบ่นพึมพำๆ แล้วก็ส่ายหน้าเดินหนีออกไป อดไม่ได้ที่จะหันมาเอ่ยกับแจจุงที่อยู่ไกลลิบๆก่อนไป....
“...คอยดูนะ......ถูกไอ้หนุ่มที่ไหนจับไปปล้ำจะไม่สนใจเลยด้วย!!......>_<”
หลังจากชางมินเดินออกไปได้ไม่นาน ก็ปรากฏร่างสูงเพรียวของใครบางคนขึ้นที่หน้าบาร์หรู ร่างสูงที่สวมแว่นตาสีน้ำตาลอ่อน มาพร้อมกับใบหน้าเรียวเล็กรับกับเส้นผมสีสว่างที่ถูกจัดเข้าทรงอย่างเหมาะเจาะ เสื้อสูทสีเทาหม่นๆที่ถูกดึงแขนขึ้นมาอยู่ที่ข้อพับ ทำให้รู้สึกถึงนิสัยสบายๆของเจ้าตัว กางเกงผ้าลื่นสีไม่ต่างจากสูทตัวนอกนัก กรอมเท้าที่สวมรองเท้าหนังสีดำขลับพอดิบพอดี
ราวกับรับรู้ถึงการมาของบุคคลที่เป็นหัวข้อสนทนาของนักข่าวไม่เว้นแต่วัน หลายคนที่แดนซ์มันส์ๆถึงกับพากันหลีกทางให้นักร้องนักแสดงชื่อดัง ‘จุง ยุนโฮ’
“คุณจุง.......ไม่ทราบว่าวันนี้จะนั่งที่ห้องวีไอพีมั้ยครับ??.......”
บริกรหนุ่มเดินตรงเข้ามายุนโฮอย่างนอบน้อม เอ่ยถามอย่างรู้หน้าที่ ยุนโฮจิ๊ปากเบาๆ ก่อนจะส่ายหน้า แล้วก็โบกมือไล่ให้บริกรคนนั้นอย่างรำคาญเต็มที ร่างสูงมุ่งตรงไปยังที่ประจำของเค้า ที่ที่เค้าจะนั่งดูวิวทิวทัศน์สวยๆกระโปรงบานๆจนเห็นไปถึงไหนต่อไหนได้อย่างสบายๆ......^^
“เอ๊ะ!!!.......นี่มันที่ประจำของฉันไม่ใช่เหรอ?? นี่นายปล่อยให้ใครมานั่งก่อนฉันเนี่ย??......”
เสียงหงุดหงิดอย่างคนไม่สบอารมณ์ของยุนโฮ เมื่อมาถึงโต๊ะประจำที่มีขวดเหล้าวางเกลื่อน ทำเอาพนักวานเสิร์ฟวิ่งกันให้วุ่น ก่อนจะมาเก็บกวาดที่ให้ยุนโฮโดยไม่ต้องตอบคำถามใดๆทั้งสิ้น เพราะไม่ว่าเจ้าของที่คนเดิมจะเป็นใคร เค้าคนนั้นก็ไม่มีสิทธิ์แย่งโต๊ะตัวนี้อีกแล้ว
ทำเอายุนโฮอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย .....ขอบอกไว้ก่อนว่าความอดทนของจุง ยุนโฮมีขีดจำกัดนะเฟ้ย!!.....
“นี่นาย!!......ไอ้ที่ตรงเนี๊ยะ~~......เอิ๊ก......ที่ช้านนะเว้ย!!~.......”
ยังไม่ทันที่ยุนโฮจะทิ้งตัวลงนั่ง เสียงเมาๆของใครบางคนก็ดังขึ้นด้านหลัง ยุนโฮกัดฟันกรอดอย่างอดรนทนไม่ไหว ทำเอาพนักงานที่เห็นสีหน้าถึงกับกลืนน้ำลายกันเป็นแถบๆ ร่างสูงหันขวับไปหาคนข้างหลังอย่างรวดเร็ว ก่อนจะคว้าคอเสื้อของคนเมามาแทบจะติดจมูก
“เฮ้ย!!....จะหาเรื่องใครก็ระวังหน่อย!!! เดี๋ยวพ่อก็......O_O........”
ยุนโฮหันไปหลังไปเอ่ยเสียงแข็ง แต่ทันทีที่เห็นร่างตรงหน้าเต็มตา สติก็แทบจะดับวูบ พูดอะไรไม่ออกไปดื้อๆ .....พระเจ้า..คนหรือนางฟ้าครับเนี่ย?.....
“.......เดี๋ยวพ่อก็...จับมาจูบซะเลยนี่~~........”
ยุนโฮเอ่ยราวกับเพ้อ และไม่ต้องรอให้คนสวยตาปรือตรงหน้าสร่างเมาเพราะคำพูดของชวนขนลุกของผู้ชายด้วยกัน ยุนโฮก็รั้งเอวบางเข้ามาประกบจูบปิดปากอย่างรวดเร็ว คนโดนจูบก็อยู่ในโหมดเมาไม่ได้สติ คนจูบก็หลงจนไม่ได้สติพอกัน
แจจุงรับรู้ถึงสัมผัสเย็นๆที่ริมฝีปากนุ่ม เค้าจึงลืมตาขึ้นมาดูภาพตรงหน้าอย่างยากลำบาก แต่พอเห็นสีหน้าเคลิ้มๆของคนที่ใบหน้าอยู่ชิดกันจนไม่มีช่องว่างเหลือ คนเมาก็แทบจะสร่างเมาในทันที.....
.........แว้ก!!~~~........T^T.......ช่วยด้วย!!........คิม แจจุงโดนผู้ชายด้วยกันปล้ำอย่างที่ชางมินมันแช่งแล้ว!!....... (ได้ข่าวว่าแค่จูบ ยังไม่เสียความบริสุทธิ์นะอีหนู.......==”....../........คนแต่ง)
“อึ่ก.....อื้อ!!~.......>O<.......แหวะ!!......ขนลุก! ทำอะไรของแกไอ้โรคจิต!.......>O<.......”
หลังจากดิ้นขลุกขลักอยู่นาน ในที่สุดแจจุงก็หลุดพ้นจากอ้อมแขนของยุนโฮ นึกขอบคุณพระเจ้าในใจที่ยังไม่ให้ไอ้บ้าหน้าหล่อที่ไหนก็ไม่รู้สอดลิ้นเข้ามา ร่างเพรียวผลักยุนโฮออกไปให้ห่างตัวเองที่สุด ก่อนจะทำหน้าพะอืดพะอม ใช้หลังมือปาดปากตัวเองอย่างรังเกียจเดียดฉันท์
“........คุณครับ.......ผมขอร้องล่ะครับ........ แต่งงานกับผมนะ!!!.......>O<.........”
ยังไม่ทันที่แจจุงจะด่าต่อให้สะใจ ไอ้คนบ้าที่ช่วงชิงจูบแรกกับผู้ชายจากเค้าไปก็คุกเข่าลงหน้าเค้า แทบยังเอ่ยคำพูดที่ทำเอาคนทั้งบาร์อ้าปากค้างจนแทบจะย้วยถึงพื้นอย่างตกใจ แจจุงถึงกับยืนเอ๋อ.....
......แกมาขอแต่งงานกับคนที่เพิ่งเจอกันในบาร์ แถมไม่รู้แม้แต่ชื่อแซ่เนี่ยนะ??......O_O......เฮ้ย!......แต่ประเด็นมันไม่ได้อยู่ตรงนั้น......มันอยู่ที่ว่า......
“แกจะบ้าเรอะ!!.....>__<.......ฉันเป็นผู้ชายนะไอ้กร๊วก! แกก็ผู้ชายเหมือนกัน.....จะแต่งงานกันให้ฟ้ามันผ่าเล่นหรือไง!!??.......จะเอากันลงมั้ยเนี่ยห๊ะ!!??....>O<......”
แจจุงเอ่ยถามเสียงลั่นร้าน ลืมอาการคนเมาเป็นปลิดทิ้ง ....ใครจะกล้าเมาต่อ..เดี๋ยวไอ้บ้านี่ฉุดเข้าโรงแรมจะทำไงอ่ะ??....==”..... ทำเอาหลายคนหันกลับไปมองยุนโฮทันที
.......เออ.......ใช่......หนุ่มหน้าสวยคนนี้พูดถูก!........
“ไม่เห็นจะเกี่ยวนี่ครับ......ถ้าหากว่าเราสองคนรักกัน......ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น.......เราก็จะก้าวผ่านอุปสรรคเหล่านั้นไปด้วยกันไม่ใช่เหรอ?? ขอเพียงให้ใจคุณมีผม...และหัวใจของผมก็มีคุณ แค่นั้น.....ดอกไม้แรกแห่งฤดูใบไม้ผลิก็คงจะเบ่งบานในใจของเราตลอดไป......”
“ผลิเผลอะบ้านป๊าแกดิ้!!.....>O< ออกไปไกลๆเลยไป๊ ไอ้วิปริต!!......ฉันเพิ่งเจอแกเมื่อ 2 นาทีที่แล้วเองนะเว้ย!....หัวใจฉันจะมีแกเข้าไปได้ยังไงห๊ะ??.....”
แจจุงสะบัดมือหนี ชี้หน้าด่ายุนโฮอย่างไม่เกรงใจ อาจจะเป็นเพราะความเมา...ทำให้ร่างบางทำอะไรห่ามๆผิดกับนิสัย และลืมที่จะพิจารณาไปว่า....ไอ้คนที่ขอแต่งงานกับเค้าปาวๆเนี่ย.....ดาราดังเชียวนะ!......
“ฉันจะกลับบ้านแล้ว!!......ขอให้อย่าได้เจอแกอีกเลยนะไอ้เกย์หื่น!!......>O<”
แจจุงด่าทิ้งท้าย ก่อนจะเดินหนีออกไป ยุนโฮได้แต่มองตามแจจุงอย่างเศร้าสร้อย หูลู่หางตกอย่างหมดมาดดาราใหญ่ ทำเอาหลายคนถึงกับถอนใจอย่างสงสาร แต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปดูใกล้ๆ เพราะกลัวคนอกหักจะวีนแตกนั่นเอง......
“คิม แจจุง.....ยังไงเราก็ต้องเจอกันอีกแน่นอน!.....ว่าที่เจ้าสาวของผม!......”
ยุนโฮกล่าวอย่างหมายมั่นปั้นมือ กำบัตรประชาชนของหนุ่มหน้าหวานที่เพิ่งสะบัดก้นออกไปแน่น ก่อนจะยกมันขึ้นมาจูบเบาๆอย่างแสนรัก.....!!!....
วันต่อมา
“บอสฮะ!!!.......บอส......>O<........เกิดเรื่องใหญ่แล้วฮะ!! บอสออกมาดูทีสิฮะ!!......>__<.......”
ชางมิน เลขาประจำตัวของคนเป็นเจ้านายใหญ่แห่งเครือ ‘คิม’ วิ่งสู้ฟัด ตะโกนเรียกเจ้านายตั้งแต่ยังไม่ถึงหน้าห้องของแจจุงด้วยซ้ำ ทำเอาคนที่กำลังเมาค้างได้ที่ ต้องสะดุ้งอย่างตกใจ
“.....O_O.......อะไรของคุณเนี่ยชางมิน?? เอเลี่ยนบุกโลกรึไง??......==”
แจจุงกล่าวเสียงแห้งแล้ง อดไม่ได้ที่จะประชดประชันใส่เลขาของตัวเอง ที่อัพเกรดจากเด็กมหา’ลัยแว่นตาเตอะ มาเป็นหนุ่มน้อยหน้าตาหมดจดได้ในเวลาเพียงไม่กี่ปี จะว่าไป....เค้าก็มีส่วนช่วยนะเนี่ย.....ฮ่าๆๆ.....^o^.....
.......ว่าแต่.......มันใช่เวลามานั่งภูมิใจมั้ยเนี่ย??......==”......
“มันยิ่งกว่าเอเลี่ยนบุกอีกนะบอส! ผมว่าบอสออกไปดูเองดีกว่าฮะ...ไอ้เรื่องบ้าๆแบบนี้ต้องเป็นเพราะบอสไปก่อเรื่องไว้เมื่อคืนแน่ๆเลย......>_<......”
ชางมินเอ่ยโทษเจ้านาย ก่อนจะลากตัวคนที่ยังแฮ็งค์อยู่อย่างแจจุงลงไปกับเค้าที่ชั้นล่างของบริษัทด้วย แจจุงได้แต่ปล่อยให้ชางมินลากไปอย่างไม่มีแรงจะเดินจะลุกอย่างชาวบ้านเค้า
“ดูเลย!!!........ดูซะให้เต็มตานะบอส! แล้วบอกมาสิ.....ว่าเมื่อคืนวานบอสไปหว่านเสน่ห์อีท่าไหน??.....>O<......”
ชางมินยังคงไม่เลิกส่งเสียงแหวๆเข้าหูเค้า แจจุงแคะหูตัวเองอย่างรำคาญนิดๆ ก่อนจะต้องตาค้างอย่างตกใจไม่แพ้พนักงานคนอื่นๆที่อยู่โดยรอบ.....
......ตึกแถวฝั่งตรงข้ามบริษัทที่เคยเป็นที่จับจองของร้านรวงต่างๆนาๆ.......ถูกแปรสภาพให้กลายเป็นทุ่งดอกไม้ภายในเวลาชั่วข้ามคืน!....O_O......ดอกกุหลาบขาวนับพันๆดอกแข่งกันบาน ยื่นดอกสีนวลสวยออกมาตามระเบียงตึกบ้าง......หน้าต่างของตึกบ้าง.....และซอกมุมใดก็ตามที่มันจะโผล่ดอกสวยๆออกมาได้....
......แต่อะไรก็ไม่ทำให้แจจุงช็อกเท่ากับข้อความที่ติดเรียงกันอยู่บนกระจกของตึกแถวหลังนั้น......
........ผมรักคุณ.....คิม แจจุง.......ได้โปรดแต่งงานกับผม....จุง ยุนโฮ.....ด้วยเถอะนะครับ!!!......
“นะ.......O_O.......นี่มัน......นี่มันอะไรกันวะชางมิ๊น!!!???.....>O<......”
เพราะสติที่ยังหลุดลอย แจจุงเอ่ยถามลูกน้องอย่างเคยปาก มือบางตีลงไปที่ไหล่ของชางมินแรงขึ้นๆจนอีกคนต้องถอยหนี ชางมินต้องสายตางอนๆมาให้แจจุงอย่างไม่สบอารมณ์นัก......
“ผมจะไปรู้ได้ไงล่ะฮะ??......ไม่ได้อยู่เหตุการณ์ที่บอสไปหว่านเสน่ห์ใส่พระเอกหนุ่มรูปหล่อในดวงใจของผมนี่!!......>O<......”
ชางมินเอ่ยตอกกลับด้วยอารมณ์บูดๆ ทำเอาร่างเพรียวที่โดนกล่าวหาถึงกับหน้าเหวอ........O_O........
ก่อนที่แจจุงจะได้เอ่ยถามกลับไปว่า ‘กรูไปทำตอนไหน?’ รถลิมูซีนสีขาวคันยาวแทบจะเท่ารถเมล์ก็ทะยานมาจอดลงอย่างนิ่มๆที่หน้าตึกของแจจุง ร่างบางขมวดคิ้วมุ่นทันที
........ชักจะจำได้รางๆแล้วแฮะ.....ไอ้เรื่องที่มีไอ้วิปริตที่ไหนไม่รู้มาขอเค้าแต่งงานเนี่ย......==......
“แจจุงครับ....^^.....ไม่เจอตั้ง 5 ชั่วโมง 38 นาที......ผมคิดถึงแจจุงจะแย่......”
ก่อนที่ตัวใหญ่ๆจะมาถึง เสียงทุ้มๆของใครบางคนก็มาถึงหูแจจุงเสียก่อน สมองของร่างบางทำการประมวลผล ก่อนจะแปรผลออกมาเป็นสีหน้าสยองอย่างที่สุด ..........อี๋!!~~........ไอ้โรคจิตนั่นจริงๆด้วยอ่ะ......>O<......
“ชะ...ชางมิน.....ชางมินๆๆๆ >_< นาย..นายต้องช่วยฉันนะเว้ย แกจะให้ไอ้หมีนั่นเข้ามาใกล้ฉันไปกว่านี้ไม่ได้นะเว้ย! ฉันขนลุกไปหมดแล้วนะชางมิน เน่!!......แกอย่างนิ่งเซ่!!......TT^TT.......”
แจจุงกระชากแขนลูกน้องไปมา แต่ชางมินก็เพียงแค่ตวัดสายตามองแจจุงอย่างงอนๆ ......จะไม่โกรธเล้ย~ให้ตาย......ถ้าคนที่มาหลงเสน่ห์บอสไม่ใช่คุณยุนโฮของชางมิน!.......ฮึ!!...... ชางมินคิดกับตัวเองก่อนจะเดินหนีไปเลย ทิ้งแจจุงให้ยืนตาค้างอยู่นั่นเอง.....
ในสภาพที่ขาแข้งมันแข็งและขยับไปไหนไม่รอด แจจุงก็ต้องตกอยู่ในอ้อมกอดของคนที่โถมกอดเค้าทั้งตัวอย่างตั้งตัวไม่ติด
“แจจุง......เมื่อคืนแจจุงยังไม่ได้บอกคำตอบที่ชัดเจนแก่ผมเลย วันนี้..ผมเลยมาขอคำตอบอีกครั้งครับ......^^”
ยุนโฮว่าพลางยิ้มหวาน แต่แจจุงอึ้งไปพักใหญ่ ก่อนจะเบะปาก ทำหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้ ......O_O.....T^T......นี่ที่กรูทำไปมันยังไม่ชัดเจนอีกเหรอ??......กรูไปให้ความหวังมันตอนไหนวะเนี่ย??.......แล้วนี่แกรู้ชื่อฉันได้ไงไอ้หมี??.....>O<
“นี่ออกไปห่างๆเลยนะ!.......>O<......” แจจุงว่าก่อนจะผลักยุนโฮออกไปแรงๆ “นี่แกจะบ้าไปถึงไหน??......เคยถอดกางเกงดูหรือเปล่าว่าตัวเองน่ะเพศอะไร??......>O<.....สำหรับฉันมันต้องผู้หญิงขาวๆสวยๆ.....ไม่ใช่ไอ้หมีอ้วนๆถึกๆอย่างแก๊!!~......”
แจจุงโวยวายลั่นบริษัท ทำเอาพนักงานพากันมุงดูอย่างสนอกสนใจ บางคนถือกระดาษปากากมาเรียบร้อย .....กะว่าถ้าไม่ได้ดูเจ้านายแต่งงาน ก็ต้องได้ลายเซ็นจุง ยุนโฮไปนอนกอดบ้างล่ะวะ!.....
“แต่แจจุงครับ...หัวใจคนเรามันระบุเพศไม่ได้นี่ครับ ผมเลือกแล้วที่จะรักและมอบหัวใจดวงน้อยๆของผมให้แจจุง แจจุงจะกรุณารับมันไว้สักหน่อยไม่ได้เหรอครับ??......”
ยุนโฮเอ่ยเสียงอ้อนวอน แต่แจจุงกลับทำท่า ‘กรูจะอ้วก’ ใส่ร่างสูง
“ไม่รับ!!!......รู้ไว้ด้วยว่าไม่มีวันรับ ไปเกิดใหม่เป็นผู้หญิงขาวๆสวยๆก่อนเถอะแก! ฉันถึงจะรักแกลง....ไอ้เกย์บ้า!!!.......>O<......”
ร่างเพรียวเอ่ยใส่หน้ายุนโฮเป็นครั้งสุดท้าย(ของวัน) ก่อนจะเดินกระแทกส้นปึงๆขึ้นตึกไป ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองคนที่เค้าทิ้งไว้เบื้องหลัง
.....หึ!......ดาราแล้วไง.......ดังแล้วยังไงล่ะ??......ยังไงมันก็ผู้ชายอ่ะ......แล้วใครจะไปมองมันลงเล่า!!......>_<
ยุนโฮได้แต่ถือดอกไม้เก้ออีกครั้ง .....คราวที่แล้วก็คุกเข่าเก้อ......คราวนี้ก็ซื้อดอกไม้มาเก้อ.....นี่คราวหน้าเค้าจะต้องเจอกับอะไรอีกกันนะ??...... (นี่แกยังจะมีตความหวัง ว่าจะมาอีกอยู่อีกเหรออิหมี??......>_<......../........คนแต่ง)
2 อาทิตย์ต่อมา
“ชางมิน.....เอาออกไปทิ้ง......==”........”
เสียงดุๆของบอสที่นั่งหน้าหงิกอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวหรู ทำเอาชางมินต้องมองแจจุงงอนๆ ก่อนจะสะบัดหน้าหนีร่างบาง
“เรื่องอะไรล่ะฮะ??.....ก็บอสบอกเองว่าดอกไม้ช่อที่ 14 ของคุณยุนโฮช่อนี้น่ะ....ผมจะเอาไปทำอะไรก็ได้ ผมก็เลยเอามาไว้ที่โต๊ะบอสนี่ไงฮะ ไม่ได้ขัดคำสั่งบอสเลยสักนิด....”
ชางมินเอ่ยเสียงเจ้าเล่ห์ใส่ ทำเอาแจจุงพ่นลมหายใจฟืดฟาดอย่างไม่สบอารมณ์ .....ก็ตั้งแต่วันที่ยุนโฮมาขอเค้าแต่งงานที่นี่....จากนั้นยุนโฮก็เอาช่อดอกไม้มาให้เค้าที่นี่ทุกวันเพื่อพิชิตใจเค้าให้ได้(ตามที่เจ้าตัวบอก).....นานวันเข้า......พนักงานที่เคยเป็นของเค้า......ก็พากันทรยศเค้าไปเข้าข้างยุนโฮกันซะหมด.....
.....นี่ถ้าเดินออกไปนอกห้อง.....เค้าก็คงจะเห็นแต่สายตาตัดพ้อแทนยุนโฮเต็มไปหมด ที่เค้าใจร้ายกับหมอนั่น.......
.....แม้แต่ชางมินเองก็เป็นไปกับเค้าด้วย...ตั้งแต่วันนั้นเค้าก็ไม่มีโอกาสได้เข้าผับไปเหล่สาวที่ไหนอีกเลย.....เพราะชางมินไม่เคยเปิดโอกาสให้เค้าไปเซ็นสัญญาหรือเกี่ยวดองกับผับกับบาร์แม้สักนิด....==....
.........แฟนสาวที่เคยมีมากกว่า 10 คนก็พากันขอเลิก.....เพราะเค้าไม่มีเวลาให้......นี่ก็ต้องโทษชางมินอีกเช่นเคยที่ช่างขยันหางานมาให้เค้าตั้งมากมายไม่เว้นแต่ละวัน.......เฮ้อ!!......มันจะมีใครที่ซวยจนปลงตกอย่างคิม แจจุงคนนี้บ้างเนี่ย??......>_<......
“นี่บอส.....ใจอ่อนหน่อยไม่ได้เหรอ?? นี่ถ้าเป็นนางเอก..พระเอกเค้าขอแต่งงานนับ 10 วันยังไม่ตกลงเนี่ย พระเอกเค้าจะหนีไปหานางร้ายเอาง่ายๆนะฮะ.....”
ชางมินเอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบ เมื่อแจจุงเลือกที่จะไม่เถียงเลขาของตัวเองตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว ร่างบางเหล่มองชางมินนิดๆ .....ไอ้นางร้ายที่ว่าเนี่ย.....แกจ่อคิวจะเป็นอยู่ใช่มั้ยล่ะ??......==”......
“นายจะบ้าหรือไงชางมิน?? ไอ้เรื่องแบบนี้มันอาจจะธรรมดาสำหรับนาย แต่ว่าสำหรับฉัน..ให้ตายยังไงก็รับไม่ได้จริงๆ ผู้ชายกับผู้ชายนะเว้ย แค่เห็นหน้ากันก็จะอ้วกแล้ว แล้ว.....แล้วเวลาที่มีอะไรกันน่ะ.....มันจะทำเข้าไปยังไง.......>_<”
แจจุงเอ่ยเสียงตะกุกตะกักกับข้อความสุดท้าย แต่ยังไงก็ไม่ยอมแสดงอาการให้ชางมินรู้ว่าเขินเด็ดขาด คนเป็นลูกน้องยกยิ้มมุมปากนิดๆอย่างรู้ทันเจ้านาย
“แหม.......ปากก็บอกว่าไม่ แต่ใจจริงท่าจะแอบคิดอยู่เหมือนกันนี่นา.....^o^”
คำพูดรู้ทันทำเอาแจจุงรู้สึกร้อนวาบ แต่เค้าไม่ใช่คนที่หน้าแดงได้ง่ายๆ มันเลยกลายเป็นหน้ายุ่งๆแทน.....
“บัตรประชาชนก็ยังไม่ได้คืนเลยอ่ะ......ไอ้บ้านั่นคิดจะเก็บไว้นานแค่ไหนกัน?? โรคจิตชะมัด!.....บัตรใบเดียวก็ยังจะเอา.....”
แจจุงว่าพลางเชิดริมฝีปากขึ้นอย่างเผลอตัว ใช่...เผลอตัว....เพราะก่อนหน้านี้คนอย่างคิม แจจุงไม่มีวันทำแบบนี้เด็ดขาด!....มันเสียเชิงชาย!!!...... ร่างบางคิดพลางเอนตัวลงกับเก้าอี้ทำงานชางมินที่เดินวนเวียนไปเอาไอ้นู่นบ้างไอ้นี่บ้างในห้องของแจจุง ร่างโปร่งยิ้มพลางมองเจ้านาย...
“บอสอยู่นิ่งๆบ้างก็ดีนะฮะ.....อย่าไฮเปอร์นักเลย ^^ วันนี้ว่างทั้งวัน...บอสนอนไปเลยก็ได้นะฮะ.....”
ถึงจะชอบหาถ้อยคำเจ็บแสบ เหน็บแนมแกมประชดมากรอกหูประจำ แต่ชางมินก็เป็นห่วงรุ่นพี่หน้าสวยคนนี้อยู่เสมอ ไม่อย่างงั้นไม่ยอมมาเป็นเลขาให้โขกสับอย่างงี้หรอก....เชอะ!..... และแจจุงก็ดูจะรับรู้ความห่วงใยนั้น......
“นายก็ออกไปสิ!.....ไม่งั้นฉันจะได้นอนมั้ยล่ะ??.....”
แจจุงเอ่ยถามกลับไปอย่างกวนๆ ......จะให้ดีกันคงได้ไม่เกิน 5 นาทีล่ะมั้ง...พี่น้องคู่นี้น่ะ......^^”........
“เออ!......ไล่กันใช่มั้ย?? ไปก็ได้....ชริส์!!.......”
ชางมินว่าพลางสะบัดสะบิ้งออกไป แจจุงมองตามอย่างขำๆ ร่างบางยกเท้าขึ้นพาดบนโต๊ะทำงานอย่างเคยชิน เตรียมตัวนอนเต็มที่ แต่สายตาก็ไปสะดุดอยู่ที่ช่อดอกไม้ช่อเบ้อเริ่มที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเค้า....
.......ดอกลิลลี่.....เฮ้อ!......สวยอ่ะ......>_<.......เค้าคงหยิบมันขึ้นมาดมสักทีสองทีน่ะนะ........ถ้าหากว่าเจ้าของมันไม่ได้เป็นผู้ชาย.....แต่ลองคิดอีกที.....มันจะมีผู้หญิงที่ไหนมานั่งซื้อดอกไม้ให้ผู้ชายอย่างเค้าวะ??......==......
.....น่าแปลกนะ....ทั้งๆที่เค้าเชื่อว่าการที่ผู้ชายสักคนได้ให้ดอกไม้กับคนที่เรารักเนี่ย.....มันเป็นสิ่งที่วิเศษสุดๆไปเลย.....แต่พอเอาเข้าจริง.....เค้ากลับต้องมารอรับดอกไม้จากผู้ชายคนอื่น.....==”......แถมตัวเองยังรู้สึกดีที่ได้ดอกไม้พวกนี้ซะอีก.....เป็นอะไรมากหรือเปล่าเนี่ย??.....คิม แจจุง.....
ในที่สุด....แจจุงก็หยิบลิลลี่สีขาวขึ้นมาวางไว้ที่ตักตัวเองจนได้ ร่างบางทำหน้ามุ่ย ถอนใจเบาๆ ก็ใครใช้ให้ยุนโฮมันรู้ใจ...ส่งมาแต่ดอกไม้สีขาวเล่า!.....มันก็ต้องมีหวั่นไหวกันบ้างแหละ.....แต่ไม่รักหรอก...ไม่มีทาง!!.......>___<......
“อ๊ะๆๆ.......ทำอะไรอ่ะบอส??......^o^......”
ยังไม่ทันที่แจจุงจะได้เก็บไอ้ดอกไม้เจ้าปัญหาเข้าที่ เสียงใสๆของเลขาหน้ามนก็แว่วเข้ามาในโสตประสาท ทำเอาร่างเพรียวสะดุ้ง ตาเหลือกมองดอกไม้ในมือตัวเอง ก่อนจะโยนมันไปให้ไกลตัวที่สุด....
“อะไร!!??.........>O<.........ก็ไม่ได้ทำอะไรนี่?? นายจะบ้าหรือไงชางมิน??.......”
แจจุงเฉไฉ ก่อนจะทำท่าเอนตัวลงนอนอีกครั้ง หวังจะไล่ชางมินออกไปจากห้องสักที ทำเอาชางมินต้องแอบหัวเราะคิกคักกับความปากแข็งของคนเป็นเจ้านาย แกล้งเอาอะไรบางอย่างมาวางไว้ที่โต๊ะของแจจุงอีกครั้ง....
.......โต๊ะทำงานนะเว้ย!......ไม่ใช่กระเป๋าโดราเอม่อน.....แกจะให้โต๊ะฉันมีทุกอย่างหรือไงชางมินบ้า!.......>O<.......
“อะไร??......อย่าบอกนะว่าเป็นของบ้าๆของไอ้โรคจิตยุนโฮอีกอ่ะ นายเอาออกไปไกลๆโต๊ะฉันเลยไป แค่ดอกไม้ของมันก็ทำเอาฉันจะเป็นโรคแพ้เกสรดอกไม้อยู่แล้วนะ!”
ถึงจะคิดว่าเป็นของที่ยุนโฮให้มาล้านเปอร์เซ็นต์ แต่แจจุงก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามชางมิน แถมยังชะโงกหน้าไปดูนิดๆ ....แต่ก็แค่นิดเดียว.....จริงๆนะ.....>O<....แต่ก็เห็นแหละ...ว่ามันเป็นซีดีหน้าปกสีฟ้าใสเหมือนทะเลที่เกาะช้าง(??).... (ขนาดนิดเดียว ยังละเอียดขนาดนี้...==....../......เฟิร์น)
“แหม....แพ้เกสรดอกไม้ แล้วใครที่เอาดอกไม้ของไอ้โรคจิตขึ้นมาดมล่ะฮะ??....^^” ชางมินเอ่ยอย่างรู้ทัน ทำเอาแจจุงทำหน้าตาเหรอหรา
“อะไร!......ใครเอามาดม ไม่ได้เอามาดมสักหน่อย...แค่เอามาดู!.....” แจจุงแก้ตัวเสียงสูง ชางมินยิ้มกว้างทันที
“ก็ยังดีกว่าวางทิ้งไว้เฉยๆนี่ฮะ ถ้าเป็นคุณยุนโฮ..ผมคงดีใจแล้วล่ะที่เห็นบอสไม่ได้รังเกียจมัน...ดอกไม้มันไม่ผิดนะบอส แล้วก็นี่.....นี่เป็นแผนการตลาดของเดือนนี้นะฮะ ไม่ใช่ของที่คุณยุนโฮส่งมาให้อย่างที่บอสหวังหรอกนะ......^^”
ชางมินเอ่ยแซวเจ้านาย ทำเอาแจจุงทำหน้ามุ่ยอีกครั้ง เป็นรอบที่เท่าไหร่ของวันแล้วก็ไม่รู้นะเนี่ย.....>_<
“บ้า!!.......ไม่ได้หวังสักหน่อย ถ้าจะหวังก็หวังให้มันไม่ใช่นั่นแหละ!......”
แจจุงเอ่ย ก่อนจะรับเอามาถือไว้ มองหน้าชางมินทำนองว่าออกไปได้แล้ว ร่างโปร่งยักไหล่เบาๆอย่างไม่สนใจ ก่อนจะเดินออกไป อดไม่ได้ที่จะแซวเจ้านายเป็นรอบสุดท้าย(หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น...).....
“ได้ข่าวว่าเย็นนี้จะมีคนมารับไปดินเนอร์.....ขอให้มีความสุขนะฮะบอส.....^^” ชางมินเอ่ยเสียงหวาน ก่อนจะวิ่งหายออกไป ทำเอาแจจุงได้แต่อ้าปากค้าง ทำปากพะงาบๆชี้มือตามชางมิน....
.....O0O......รู้ได้ไงอ่ะ!!??......นี่แกเอาไปป่าวประกาศว่าฉันจะไปกับแกเหรอไอ้หมีอ้วน!!......ยังไม่ได้ตกลงเลยนะเว้ย!......>O<
พร้อมๆกับความคิด มือบางกดเบอร์โทรศัพท์อย่างรวดเร็วอย่างเคยชิน ...จะไม่ให้ชินได้ยังไงล่ะ.....ก็ไอ้เบอร์นี้แหละที่เค้าโทร.ไปด่าอยู่ทุกวัน... แจจุงยกหูรอฟังเสียงตอบรับของยุนโฮ เพราะรู้ว่าถ้าเบอร์เค้าโชว์หราขนาดนั้น ไอ้โรคจิตคงกดรับแทบไม่ทัน
“ฮัลโหลคร้าบ~~......ที่รักโทร.มามีอะไรเหรอครับ?? ^o^”
แล้วก็ไม่ผิดไปจากที่แจจุงคิด ยุนโฮรับสายด้วยน้ำเสียงมีความสุขกับชีวิตอย่างที่สุด ทำเอาแจจุงเบ้หน้า ส่งเสียงถากถางอย่างรังเกียจรังงอน
“ใครที่รักนายไม่ทราบ!?.....แม่ฉันไปยกฉันให้นายตอนไหนกันห๊ะ?? ที่โทร.มาเนี่ย...จะโทร.มาด่า ว่ากล้าดียังไงนายถึงไปบอกชางมินว่าวันนี้ฉันจะออกไปกินข้าวเย็นกับนาย! ฉันยังไม่ได้ตกล่องปล่องชิ้นกับนายสักคำเลยนะ!......>__<”
ร่างบางโวยวายแบบนอนสต็อป หวังเพียงให้ยุนโฮหูชาไปซะแถบนึง แต่คงไม่รู้ว่ายุนโฮดึงโทรศัพท์ออกห่างหูตั้งนานแล้ว แถมยังทำไม้ทำมือ บอกทีมงานในห้องอัดว่า ‘แฟนโทร.มา’ อีกต่างหาก
“แหม....ก็ยังน่ะสิครับ ตกล่องปล่องชิ้นน่ะ...เค้าเอาไว้ใช้ตอนที่ผมรวบหัวรวบหางแจจุงได้แล้วต่างหาก ตอนนี้เอาแค่ตกปากรับคำก็พอมั้งครับ??.....^^....แล้วอีกอย่าง เรื่องนั้นผมก็ไม่ได้บอกอะไรคุณชางมินเลยด้วย.....”
ยิ่งกว่าเอาเชือกมามัดคอตัวเอง จากคำพูดของแจจุงเองแท้ๆที่ทำให้ยุนโฮทำเสียงได้ใจขนาดนี้ ร่างบางแทบกัดลิ้นตัวเองที่พูดไม่คิด
“แต่ถ้าแจจุงอยากรู้ว่าทำไมผมต้องมัดมือชกแจจุงขนาดนี้ ผมมีเหตุผลนะครับ.....”
“.....แจจุงรู้มั้ย...อีกแค่วันเดียว.....ผมก็ต้องเดินทางไปทำงานที่ญี่ปุ่นแล้ว เพราะงั้น...นี่เป็นวันสุดท้ายของผมที่เกาหลี ผมก็เลย...อยากใช้เวลากับคนที่ผมรักที่สุดอย่างคุณ กรุณาออกมาพบกับผมเถอะนะครับ!!.....”
ยุนโฮเอ่ยเสียงที่ฟังดูยังไงก็รู้ว่าพยายามทำให้มันเข้มแข็ง ทั้งๆที่ความจริง....หมอนั่นมันซ่อนความกังวลใจไว้ไม่มิดเลยสักนิด!... แจจุงจิ๊ปากอย่างขัดใจกับความพยายามบ้าๆของยุนโฮ.....
“.......คิดว่าทำสุ้มเสียงแบบนั้นมันเท่ห์นักหรือไงห๊ะไอ้หมีเถื่อน!? ....>O<.... ถามจริงๆ.....อยากไปเหรอ??......”
แจจุงเอ่ยถามเสียงไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะพลิกกระดาษแถวๆโต๊ะทำงานเล่นแก้ว่าง แล้วก็แทบอุทานออกมาอย่างตกใจ เพราะตัวอักษรสีแดงตัวเบ้อเร่อที่ดูยังไงก็เป็นลายมือเค้าชัดๆเขียนไว้ในตารางนัดที่ชางมินเอาไปดูเป็นประจำว่า ......‘นัดกับไอ้หมีเกย์ 6 โมงเย็น’......
........อ๊าก!!!~~......>O<.......คิมแจจุ้ง~~......แกทำอะไรลงป๊าย!!!???.........>___<.....แล้วยังงี้จะให้ไอ้เลขามันคิดยังไงวะเนี่ย??.....
“.......T^T......อยากไปที่ไหนล่ะครับ!!?? ผมไม่ได้อยากไปสักนิด แต่คนเรามันก็ต้องมีความฝันกันบ้างสิครับ......==” ยุนโฮเอ่ยเสียงอ่อย แจจุงเผลอยิ้มออกมาบางๆกับเสียงเง้างอดของยุนโฮ
......ตัวยังกะหมี....ทำเสียงอย่างงี้คิดว่าน่ารักหรือไงฟระ??.......
“ก็ดีแล้วนี่........นายจะได้โกอินเตอร์เชียวนะ......” แจจุงเอ่ยล้อๆ ก่อนจะคิดต่อในใจว่า .....แล้วจะได้ออกไปจากชีวิตกรูเสียที......
“ไม่เห็นดีเลย.....ที่ญี่ปุ่นไม่มีแจจุง!!.......” คำตอบง่ายๆของยุนโฮ ทำเอาใครบางคนถึงกับแอบรู้สึกหวั่นไหวไปเล็กน้อย .....บทจะตรง ก็ตรงจนโง่เลยนะไอ้บ้า!.......>_<.......
“แกไปนั่นแหละดีแล้ว!!......ถ้าพรุ่งนี้แกยังอยู่เกาหลีนะ......ฉันจะตามไปฆ่าล้างตระกูลแกเลย คอยดู!! แค่นี้นะไอ้หมีบ้า......>O<......”
หลายอาทิตย์ต่อมา
“บอสจ๋า......^^.......ทำไรอยู่ฮะบอส??.........”
เสียงเอ่ยถามอย่างอารมณ์ดีของคนที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามาพลางทำหน้าทะเล้น ทำเอาร่างเพรียวที่นั่งเหม่ออยู่ที่โต๊ะทำงานต้องหันมามองดุๆ แจจุงทำปากยื่น มองหน้าชางมินอย่างน่าสงสาร
“ไอ้หมีมันไปนานมากแล้วนะชางมิน มันบอกว่าต้องอยู่ต่ออีกตั้งหลายเดือน แล้ว...แล้ว....แล้วก็ไม่มีกำหนดกลับที่แน่นอนอีกต่างหาก.....>_<”
แจจุงเอ่ยเสียงเหงาๆ มือประสานกันสลับไปมาที่หน้าตักของร่างบาง สายตาก็พลอยจดจ่ออยู่ที่มือไปด้วย เอกสารกองใหญ่ยังไม่ได้รับการแตะแม้เพียงปลายก้อย ชางมินหยิบมันขึ้นมา ก่อนจะเซ็นลงไปเอง ปากก็พูดกับแจจุงไปด้วย.....
“สมควรแล้วนี่ฮะ!.....เวลาเค้าอยู่บอสเคยสนใจเค้ามั้ยล่ะ?? คำก็ไอ้หมี สองคำก็ไอ้บ้า สามคำก็ไอ้โรคจิต สี่คำก็ไอ้เกย์ ทนได้ก็ไม่ใช่คนแล้ว!.....หึ!.....พอเวลาเค้าไม่อยู่จะมานั่งหงอยเพราะคิดถึงเค้า สายไปหรือเปล่าฮะบอส??.......”
ชางมินเอ่ยทิ่มแทงจิตใจแจจุงซ้ำเข้าไปอีก ทั้งๆที่เรียกมาให้มาช่วยฟังเค้าระบายแท้ๆนะเนี่ย!.....ชางมินบ้า!.....
“ชางมินอ่ะ!........ฉันให้นายมารับฟังเรื่องของฉันนะ ไม่ได้ให้มาซ้ำเติม ไม่ช่วยก็ออกไปเลยไป!!......>_<”
แจจุงก็ยังเป็นคนขี้โวยวายคนเดิม พอใครไม่ได้ดั่งใจ ก็ไล่ดะ แต่ขอโทษ...ชางมินชินเสียแล้ว.....
“งั้น..ไหนบอสลองมาสิ ว่าตอนนี้รู้สึกยังไงกับไอ้หมีบ้าของบอส??......”
ชางมินเอ่ยถามแจจุงบ้าง เค้ายังเซ็นงานและไม่มองหน้าแจจุง เพราะรู้ดีว่าถ้าแจจุงถูกจ้องหน้า...แจจุงก็จะเกร็ง คำตอบที่ได้...ก็ไม่มีทางเป็นคำตอบที่มาจากใจแน่นอน.....
“ก็....ไม่รู้สิ.....คิดถึง......มั้ง??.....” แจจุงเอ่ยเสียงอ่อยฟังดูน่าสงสาร แจจุงไม่ได้ทำท่าเขินอายแต่รู้ว่าพูดจริง จนชางมินยังอดสงสารไม่ได้.....
“แล้วตอนนี้บอสอยากได้อะไรถ้าคุณยุนโฮอยู่ที่นี่??.......”
“.......ดอกไม้สีขาว......”
“แล้วบอสจะให้เค้าให้บอสด้วยวิธีไหน??.....”
“......คุกเข่าตรงหน้า......แล้วก็บอกว่าดอกไม้ช่อนี้สำหรับแจจุงคนเดียว......” ชางมินเริ่มแอบคิดในใจ ......น้ำเน่าใช้ได้เจ้านายกรู.....==”......
“แน่ใจว่าบอสจะรับ??.....”
“อืม!!.....>_<”
“แล้วถ้าเค้าขอแต่งงานเหมือนทุกทีล่ะ??......”
“ก็....ตอบตกลงไปเลย.....>////<......” ชางมินแทบจะลุกขึ้นมาตบเข่าฉาด ......ไอ้ท่าทีเขินๆแล้วก็หน้าแดงๆแบบนี้แหละที่อยากเห็น!......
“ทำไมล่ะ??......”
“ก็เพราะ.......คำตอบเหมือนข้อแรก....>_<”
“บ้า!!.......บอสจะแต่งงานกับคนอื่นแค่เพราะคิดถึงได้ยังไง ตอบใหม่เดี๋ยวนี้นะ!!”
“ก็.....>/////<......รัก......เพราะรักมั้ง?.......”
“ต้องมั้งด้วยเหรอ??.......”
“เออ! เพราะฉันรักยุนโฮ นายพอใจหรือยังห๊ะ??.......>O<....ใจคอจะให้เขินตายไปตรงนี้เลยหรือไง??....>///<.....”
“รัก...ตั้งแต่เมื่อไหร่......”
“ไม่รู้!!......ตั้งแต่ตอนที่รู้ตัวว่าเหงาถ้าไม่มีมันมาคอยกวนใจมั้ง?.....หรืออาจจะเป็นตอนที่เห็นหน้าครั้งแรกก็ได้....เพราะดูไปดูมามันก็หล่อดี หรืออาจจะ.....เป็นตอนนี้....ที่นายถามนี่แหละ ฉันไม่ใช่พวกที่จะรู้ใจตัวเองได้ง่ายๆนี่...นายก็รู้.....”
“ยอมรับความจริงบ้างก็ดี เอ้อ!......เกือบลืม......ผมมีของขวัญจะให้ฮะ ^^ บอสหลับตาก่อนสิ!.....”
ชางมินเอ่ยเสียงตื่นเต้น แจจุงเลิกคิ้วอย่างสงสัย จู่ๆก็มาหลอกให้เราสารภาพรักไอ้หมีบ้า...จู่ๆก็จะมาเซอร์ไพรส์.....อะไรกันนักหนาเนี่ยคุณเลขาชางมิน!.....
“เอ้าหลับแล้ว....แล้วยังไง??.......” แจจุงเอ่ยถาม แต่แล้วเสียงที่ตอบกลับมาก็ทำเอาเค้าต้องเบิกตาโพลงอย่างตกใจ
“ทีนี้ก็ลืมตาขึ้นมา.....แล้วช่วยดูหน่อยนะครับ.....ว่าผมมีอะไรมาให้แจจุง....^^”
สิ้นเสียงทุ้มต่ำ ร่างสูงของคนตรงหน้าก็ปรากฏแก่สายตาของแจจุง ร่างบางอ้าปากค้างอยบ่างตกใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าเขินๆ และผิวแก้มที่ซับเลือกฝาด รู้ดีว่าต้องเป็นแผนของชางมินอีกแน่ๆ...เพราะตอนนี้ไม่มีชางมินอยู่ในห้องนี้ด้วย....
......แถมเมื่อกี้.....ยุนโฮคงแอบฟังอยู่ข้างนอกแน่ๆ!.......ได้ยินหมดแล้วแน่เลย!!.....>////<......
ยุนโฮคุกเข่าลงต่อหน้าแจจุง ทั้งที่ยังปล่อยให้ร่างบางยืนอึ้ง ดอกลิลลี่สีสวยขาวจัดเข้าช่อถูกยื่นมาตรงหน้า ไม่รู้คิดไปเองกหรือเปล่า....แต่แจจุงรู้สึกว่ามันจะสวยกว่าทุกวันที่ยุนโฮเคยให้....คงเป็นเพราะแจจุงรู้ดี...ว่าวันนี้เป็นวันพิเศษ.....
“.......ดอกไม้ช่อนี้......สำหรับแจจุงคนเดียวครับ.....^^......”
ยุนโฮเอ่ยถ้อยคำที่ราวกับหลุดออกมาจากแท่นพิมพ์เดียวกับคำพุดในฝันของแจจุง ร่างบางพูดไม่ออก ยิ้มไม่ออก ทำอะไรไม่ถูกสักอย่าง ในหัวแทบจะขาวโพลน แต่ก็ยื่นมารับดอกไม้จากยุนโฮเป็นที่เรียนร้อยแล้ว
“.....ผมมีอีกอย่างที่อยากจะขอ.....แจจุง.....แต่งงานกับผมมั้ย??......ผมมีบ้านพร้อมที่ดิน.....มีรถยนต์ส่วนตัวให้แจจุง.....หรือแจจุงจะเอาเรื่องบินส่วนตัวด้วยก็ได้นะครับ.....ขอแค่แจจุงบอกมาคำเดียว.....ผมจะหามาให้ทุกอย่างเลย.....แต่งกับผมมีแต่คุ้มกับคุ้มนะ.....”
ยกยอตัวเองเป็นที่เรียบร้อย ยุนโฮก็จ้องแจจุงตาแป๋ว ร่างบางยังคงยืนนิ่งเหมือนเดิม ไม่ได้ขยับไปไหน
“โปรโมชั่นของนาย.....ไม่มีที่ฉันอยากได้สักอย่าง......”
หลุดปากออกมาคำแรก ก็ทำเอายุนโฮใจตกไปอยู่ตาตุ่มเสียแล้ว ท่าทางพ่อพระเอกของเราคงจะต้องแห้วจริงๆ แจจุงยิ้มกับท่าทีใจแป้วของยุนโฮ ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าท่าทางเริ่ดๆเชิดๆตามสไตล์คิม แจจุง.....
“......ฉันอยากได้ที่พักฟรี ในห้องนอนเดียวกับนักร้องดังจุง ยุนโฮ ....อยากได้กรมธรรม์คุ้มครองตลอดชีวิตจากเจ้าของห้อง .....อยากได้คำพูดหวานๆเลี่ยนๆเก็บไว้ฟังเวลาเบื่อๆ ....อยากได้ห้องครัวที่มีเสียงหัวเราะของคนที่รักกัน ...อยากได้.....ความรัก....อยากได้.....ตัวนาย......ฉันขอมากไปหรือเปล่า??.....”
แจจุงเอ่ยพลางยิ้มกวนๆ มือกุมช่อดอกไม้ไว้แน่น .....เป็น 1 ในวิธีบรรเทาอาการเขิน เวลาที่แสดงออกทางสีหน้าไม่ได้....>/////<......
“ถ้างั้น....แจจุงคงต้องให้ความร่วมมือแล้วล่ะครับ ^^ สนใจมาเป็นเจ้าของห้องนอนร่วมกันมั้ยล่ะ??......”
ยุนโฮยิ้มกว้าง รู้สึกดีใจจนเหมือนกับจะเก็บไว้คนเดียวไม่ได้ จริงๆแล้วที่แอบฟังเมื่อกี้เค้าก็แทบจะกระโดดกอดแจจุงอยู่แล้ว ยิ่งมาได้เห็นสีหน้าตรงๆของคนที่รักหมดใจ ยุนโฮก็ยิ่งยากจะกระชากมาจูบสัก 3 ทีเน้นๆ!.....
“ไม่สนใจจะถามทำไมล่ะ??......นายนี่ถามอะไรแปลกๆ......” แจจุงว่าพลางเบ้หน้าใส่ แต่ยุนโฮก็ชักจะจับทางได้ว่านี่ก็แค่การแก้เขินของคนบางคนเท่านั้น
“งั้น......แต่งงานกันเนาะ??......”
ยุนโฮเอ่ยยิ้มๆ คว้าเอาคนตัวเล็กเข้ามากอดจากด้านหลัง....กอดที่ยุนโฮคิดว่ามันน่าจะอบอุ่นและสื่อความหมายถึงความคิดถึงได้มากที่สุด และมันก็ไม่ได้ผิดไปจากที่คิด เพราะร่างบางเอนตัวเข้าหาเค้าอย่างคิดถึงเช่นกัน
“ก็เออสิ!!.....แต่นายต้องออกค่างานแต่งไปคนเดียว!.....ไม่งั้นไม่แต่ง!......”
“ไม่แต่งก็ฉุดสิครับ...ง่ายนิดเดียว!.......^o^.......”
“ไอ้หมียุน!!!.......>////<.......”
“.......ก็แค่ล้อเล่นเองง่า~~.......==......”
ยุนโฮเอ่ยเสียงอ่อย ก่อนจะขออนุญาตเก็บเอาความอบอุ่นจากร่างของแจจุงต่ออีกพักใหญ่ โดยที่คนตัวเล็กขี้โวยวายก็ไม่ได้หวงห้ามอะไร
.....ไหนๆก็จะแต่งงานกับมันแล้วนี่....โดนตอดนิดๆหน่อยๆแบบนี้ก็คงไม่เสียหายเท่าไหร่หรอก.....(มั้ง??)......^^”.........
- - - - - / - - - - - / - - - - - / - - - - - / - - - - - / - - - - - /
:: + :: + :: THE END :: + :: + ::